~ +R e B o r N+ ~

โอ๊ส! สะวีดัดยามค่ำ ตามที่ได้บอกไว้ในเอ็นทรี่ที่แล้ว วันนี้ก็จะมาแปะฟิคละ

แต่ขอเป็นเรื่องสั้นก่อน นะๆ เพราะถ้าเกิดว่า ข้าน้อยมันดันเกิดอาการ...

อืดดดด...กลางคัน มันก็จะเป็นการล้าช้าต่อการอัพ ฉะนั้น วันนี้ก็จะแปะเรื่องสั้น

(ที่ดูแล้วไม่ค่อยสั้น- -) และคู่ที่ท่านรอคอยก็คือ...........

8059!!!!!!!!!!!~~~ หึหึหึ แต่ถึงไม่บอกก็คงจะทราบกันนะคะ

ว่าแล้วก็อย่ามัวรอช้า ไปเริ่มอ่านกันได้เล้ย

 

Fanfiction 8059 เหตุเกิดเพราะเกมส์กด!?

 

 

ณ บ้านของซาวาดะ สึนะโยชิ

 

 

   ในวันหยุดที่แสนจะสดใสกว่าปกติ กับบรรยากาศที่รื่นรมย์ไร้มลพิษทางเสียง วันนี้ โกคุเทระกับยามาโมโตะก็ได้มาที่บ้านของสึนะ แต่ก็ไม่ได้เกิดเหตุการณ์อะไรแปลกๆขึ้น ทุกอย่างในวันนี้ดูสงบสุข เพราะว่า คุณแม่พาอี้ผิงกับแรมโบ้ออกไปที่สวนสาธารณะ ฮารุกับเคียวโกะกำลังไปเรียนทำเค้กกับเบียงกี้ ส่วนรีบอร์น...อย่างว่านะ ไปมาแบบไม่บอกกล่าว...

 

 

 

“นี่ชานะ ตามสบายเลยนะทั้งสองคน เดี๋ยวฉันขอขึ้นไปจัดของอะไรข้างบนนิดหน่อย แล้วเดี๋ยวจะลงมานะ”พูดจบ สึนะก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ทำให้ยามาโมโตะชักคิดอะไรดีๆออก(แต่นู๋คิดว่ามันไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่)

 

 

 

“นี่ โกคุเทระ...มาเล่นเกมส์กันหน่อยมั้ยละ”

 

 

 

“เกมส์บ้าบออะไรของแกวะ ไร้สาระชะมัด”

 

 

 

“ไม่ไร้สาระหรอก ฉันว่า เกมส์นี้อาจจะจะทำให้นายชอบจนหยุดไม่ได้เลยก็ได้นะ...ไม่ก็...อาจจะลืมไม่ลงเลยก็ได้”เมื่อลองดูสีหน้าของยามาโมโตะแล้ว โกคุเทระชักเกิดอาการหวาดระแวงขึ้นมานิดๆซะแล้ว...

 

 

. .. ... ............ ... .. .

 

 

 

 

“อึ่บ...อ้า...เสร็จซะที ลงไปข้างล่างดีกว่า สองคนนั้นคงจะรอนานแล้ว”เมิ่อสึนะเก็บของเสร็จแล้ว จึงรีบลงไปข้างล่างในทันที

 

 

 

“อ๊าาา!บ..เบาๆหน่อยสิวะเจ้าบ้า อื้อ...”เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เสียงที่สึนะได้ยิน ก็ทำเอาสึนะถึงกับนิ่ง ไม่กล้าจะเดินต่อไปแล้ว...

 

 

 

‘เฮ้ย นั่นมันเสียงอะไรกันนั่นนะ ชักขนลุกวุ้ย’

 

 

 

“นายก็อย่าเกร็งสิ โกคุเทระ ถ้ายิ่งเกร็ง มันก็ยิ่งเจ็บนะ...”

 

 

 

“อื้อ!อ...อ.....อืมม์!~”

 

 

 

‘ไอสองคนนั้นมันทำอะไรก๊านนน ในบ้านฉันด้วย แถมยังเสียงครางแบบนั้นอีก โอ๊ยยย ไม่อยากจะคิด’

 

 

 

“ฮ..เฮ้ย เดี๋ยวสิวะ อื้อ...อึก อะ!...”

 

 

‘กร๊าซซซซซ เสียงมันเริ่มเปี้ยนไป๋!? นี่พวกแกทำอารายก๊านนนนนนนน!~’

 

 

 

“จะเข้าไปแล้วนะ โกคุเทระ...”

 

 

 

“ด...ดะ...เดี๋ยวสิเว้ย อ..อ๊าาาาาาาาาาาา!!! อื้อ...เจ็บ...”

 

 

 

“ก็บอกแล้วไง ว่าอย่าเกร็งสิ ผ่อนคลายหน่อย อีกนิดเดียวเอง ฉันก็จะ...”

 

 

ครืน!

 

 

 

   และแล้ว ในที่สุด ฝางเส้นสุดท้ายของสึนะก็ขาดลง ทำให้พี่แกตัดสินใจเดินยืดอกเลยเปิดประตูห้องที่มันมีเสียงร้องแปลกๆแบบนั้นออกมา ทำให้พบว่า...

 

 

 

“มาแล้วเหรอสึนะ มาเล่นด้วยกันไหม อ่ะ เฮ้ย แย่แล้ว แพ้เลย...”

 

 

 

“หึๆๆ ตาฉันแล้วสินะ ตายซะเถอะแก๊”พูดจบ โกคุเทระก็ยื่นมือไปหยิกเอวยามาโมโตะในทันที ทำเอาพี่แกถึงกับ...

 

 

 

“โอ๊ยๆๆ ยอมแล้วๆ ฮะๆๆ”

 

 

 

“แกนิ หัดเจ็บซะมั่งสิวะ”

 

 

 

“นี่...ทั้งสองคน...ทำอะไรกันอยู่เหรอ...”เมื่อทั้งสองคนนั่งกัดกันอยู่เหมือนปกติทำให้สึนะชักงงๆจนต้องถามออกมา

 

 

 

“ก็นี่ไง...เกมส์กดน่ะ ฉันชวนโกคุเทระเล่น นายมาเล่นด้วยกันมั้ยละ”

 

 

 

...เกมส์กดเรอะ!?...

 

 

 

“ล..ล...แล้ว...เสียงเมื่อกี๊ละ ที่..ร้องออกมาเมื่อกี๊นี้นะ พวกนาย...ทำอะไรกัน...”พูดจบ โกคุเทระจึงชี้ให้ดูรอยช้ำที่เอวที่โดนยามา

 โมโตะหยิกซะจนช้ำ

 

 

 

“ก็...เจ้าบ้านี่ดันบอกว่าถ้าใครแพ้จะต้องโดนหยิก ผมก็เลย ร้องออกมาน่ะครับ...รุ่นที่สิบเป็นอะไรรึเปล่าครับ หน้าซีดเชียว”

 

 

 

“เปล่าๆๆ ไม่มีอะไร งั้น...เชิญพวกนายเล่นต่อกันตามสบายเลยนะ...ฉันขอตัว...ไป...ไป...ไปเข้าห้องน้ำ...แล้วก็...จะ...ออกไปจ่ายตลาด...ตามสบายนะทั้งสอง ฉันไปละ ฝากบ้านด้วย”พูดจบ สึนะก็วิ่งพลิ้วหายไปในทันที ทำเอาทั้งคู่งงไปเลยทีเดียว(...สึนะ...คิดลึกเหมือนกันนะเนี่ย- -)

 

 

 

“สึนะออกไปข้างแล้วนิ งั้น...”

 

 

 

“อะไรของแกวะ- -สีหน้าแบบนั้นน่ะ...”

 

 

 

“ก็...เกมส์ไง เกมส์ของจริงนะ กำลังจะเริ่มแล้วนะ ดูสิ ว่าคราวนี้ นายจะชนะรึเปล่า...”พูดจบ ยามาโมโตะก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้โกคุเทระ ทำให้เขาเข้าใจในความหมายของคำว่า เกมส์ ของยามาโมโตะแล้ว

 

 

 

“เฮ้ย แต่นี่มันบ้านรุ่นที่สิบนะเฟ้ย เฮ้ย อื้อ! อืม...”

 

 

...ทำไมฉันถึงยอมนายได้ทุกครั้งเลยนะ ยามาโมโตะ...

 

 

...แต่เกมส์ของนาย ฉันไม่มีวันจะยอมแพ้หรอกนะ...

 

 

 

~ +FIN+ ~

 

 

จบลงไปแล้วกับฟิคเกมส์กดที่ใครๆคงจะคิดได้ว่า ไอผู้เขียนนี่มันคิดอะไร

 

ฮะๆ แล้วเจอกันใหม่ในฟิคเรื่องหน้านะคะ อย่าลืมติดตามกันน้า

 

. .. ... ............ ... .. .

 

เอาละ มาสนทนาวันไปรร.กันซะหน่อย ก็ เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา

มีนร.แลกเปลี่ยนมาจากยุ่นด้วย ประมาณ10คน แต่มาอยู่แค่ 2 วัน...

เห็นว่า มาจากเมืองฟูกูโอกะละ เมื่อวันที่5 เห็นตอนเช้าเขาไปเล่นดนตรีไทยกันด้วย

แล้วก็ ไปทำอาหารไทยนะ แล้ววันนั้น ก็เรียนวิทย์ล่อไป4คาบติดๆ

แถมคะแนนสอบมิดเทอม.....ก็ออกแล้วด้วย.....หึหึหึ มีคะแนนที่น่าชื่นชมอยู่

ไม่ต้องห่วงว่าซีซั่นจะตายก่อนวัยอันควรนะคะ ฮะๆ

 

. .. ... ............ ... .. . 

 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ก็นั่งดูการแสดงพิธีเปิดงานโอลิมปิก2008จากกรุงปักกิ่ง

บอกได้คำเดียวว่า อลังการมากๆ มีนักกีฬาทั้งหมด205ประเทศ ไทยอยู่ลำดับที่146

นั่งรอดูไทยซะตาแชะ แต่ก็รอได้ค่า แล้วก็ การแข่งขันในวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

ในที่สุด ไทยก็ได้มา1เหรียญทองแล้ว จากการยกน้ำหนักทำลายสถิติของพี่เก๋

120กิโลแน่ะ สุดยอดไปเลยค่า จะคอยเป็นกำลังใจให้นะคะ

 

. .. ... ............ ... .. .

 

เอาและ ถึงเวลาสนทนาภาษาอนิเมแล้ว วันนี้ก็มีอยู่ 2 เรื่องด้วยกัน

เรื่องแรก คราวนี้เป็น โค้ด กีอัสบ้างดีกว่านะ

 

Code Geass ในที่สุดก็เข้าไทยแล้ว เรื่องเสียงพากษ์นี่...

ซีซั่นก็ไม่ได้ดูแบบยุ่นมาซะด้วยสิ แต่บอกได้แค่ว่า เสียงลู่

เป็นเสียงที่ใช้พากษ์ทามากิเรื่องโอรันน่ะคะ อ่า...คิดว่าโอกันมั้ยค่ะ^^

 

มาต่อที่รีบอร์นอีกเช่นเคย ตอนนี้ ในไทยก็คลอดเล่ม14ออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เป็นปกที่สุดหูรูดจริงๆเลยค่า แล้วก็ รีบอร์นep95รู้สึกว่า...

(ทำไมสัปปะรดมันโค-ตะ-ระหล่อขึ้นเลยวะคะ)ฮะๆ ก็ดูแล้วมันหล่อจริงๆนี่น่า

แล้วก็ คุณพี่ เสียงหล่อสุโก๊ยยยยยยยยย อยากดูวอริเออร์ภาคTYLแล้วอ่า...

อยากเจอป๋าแซนกับหลาม....(นั่งเพ้อไปถึงสนามบินสุวรรณภูมิ)

 

. .. ... ............ ... .. .

 

เอาละ เอ็นทรี่นี้ ก็ตั้งใจจะมาอัพก่อนวันแม่ จะได้ไม่เลทมากเกินไป

ก็พรุ่งนี้ วันแม่แล้ว อย่าลืมไปบอกรักแม่กันด้วยนะ กล้าเข้าไว้

มันไม่ใช่เรื่องที่น่าอาย ถามว่าทุกคนรักแม่มั้ย ซีซั่นเชื่อว่า ทุกคนรักแม่เหมือนกัน

และแม่ก็รักเรา ไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูกหรอกนะคะ เพราะฉะนั้น ทำดีกับแม่ไว้เยอะๆ

เราจะได้ไม่ต้องเสียใจภายหลัง(สงสัยทำอ่านคิดวิเคราะห์ที่รร.เยอะไปหน่อยแหะ ฮะๆ)

 

สุดท้ายแล้ว รัก8059อย่าลืมคอมเมนต์น้า แล้วพบกันใหม่

อยากได้ฟิคคู่ไหนก็รีเควสกันมาได้นะคะ เพราะกะว่า จะลง xs อยู่เหมือนกัน

ก็อย่าลืมติดตามกันนะคะ แล้วเจอกันใหม่จ้า

 

- - -ซาโยนาระ- - -