Fanfiction KHR 8059 Part 7~FIN~ + เปิดโหวตKHR Pair สำหรับฟิคเรื่องใหม่
posted on 22 May 2008 10:02 by calmseason in Animeโอ๊ส! สะวีดัดยามค่ำ ในที่สุด ก็มาถึงตอนอวสารแล้ว
รับประกันความยาว อ่านกันให้จุใจไปเลย
แล้วก็ ต่อด้วยการแนะนำฟิคเรื่องต่อไปด้วย
โดยจะมีการโหวตด้วย อย่าลืมติดตามกันนะ
ตอนนี้ มาอ่านฟิคต่อกันดีกว่า เริ่มเลย
8059 โกคุเหมียวเหมียวขอเกี่ยวหัวใจนายเบสบอล
8059 Part 7 งานชมดอกไม้ไฟกับความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย [~Fin~]
ในช่วงบ่ายของวันนี้ ยามาโมโตะที่เริ่มหายจากอาการเจ็บขาจากเมื่อวันที่ฝนตกหนักแล้ว จึงได้เดินทางไปยังบ้านสึนะ โดยแน่นอนที่ว่าจะต้องพาโกคุเทระไปด้วย
ปิ๊งป๊อง!
“คร้าบบบ...มาแล้วๆ...”เมื่อสึนะได้ยินเสียงกดอ๊อดหน้าหน้าบ้าน จึงรีบวิ่งไปดู
“โย่สึนะ/เหมียว”
“หวัดดียามาโมโตะ เข้าบ้านก่อนสิ”พูดจบ สึนะก็เดินนำยามาโมโตะขึ้นไปยังห้องของตน
“วันนี้มีอะไรเหรอ ถึงได้มาที่บ้านฉันน่ะ หรือว่าจะเอาโกคุเทระมาคืน ฉันว่า...นายเลี้ยงต่ออีกหน่อยก็ดีนะยามาโมโตะ นะๆ”สึนะเมื่อเข้ามาถึงห้องก็ร่ายยาวไปเรื่อยโดยที่ยามาโมโตะยังไม่ได้พูดอะไร
“เปล่าหรอก ฉันแค่จะมาชวนนายกับทุกๆคนไปงานวัดที่วัดนามิโมริน่ะ เห็นเขาบอกว่า คืนนี้จะมีดอกไม้ไฟด้วยนะ สึนะจะไปด้วยกันมั้ยละ”เมื่อได้ยินดังนั้น ดูเหมือนว่าสึนะจะแอบโล่งใจ และดีใจอยู่เหมือนที่จะได้ไปงานชมดอกไม้ไฟ
“ไปสิๆ แล้วคนอื่นๆที่ว่าน่ะ นายไปชวนรึยังละ”
“ยังหรอก ฉันว่าจะให้นายเป็นคนชวนนะ ได้มั้ยละ เพราะฉันว่า นายน่าจะรู้ว่าทุกคนอยี่ไหนมากกว่าไม่ใช่เหรอ อย่างเคียวโกะจังเงี้ยะ” พอได้ยินชื่อเคียวโกะ สึนะถึงกับหน้าแดงขึ้นมาในทันทีทันใด แต่แล้ว...
ปิ๊งป๊อง
ดูเหมือนว่าจะมีใครมาที่บ้านสึนะอีกแล้ว สึนะจึงรีบลงไปดู เพราะวันนี้ แม่ของเขาไม่อยู่
“อ่า...ครับๆ ซักครู่ครับเอ่อ มา...”
“ไงซาวาดะ ได้ยินว่านายจะชวนฉันไปงานดอกไม้ไฟเรอะ ถึงไม่บอกฉันก็จะไปอยู่แล้วละนะ งานนี้ต้องเป็นอะไรที่สุดหูรูดสุดๆไปเลย”ยังไม่ทันที่สึนะจะพูดจบ คุณพี่ซาซางาวะ เรียวเฮก็รัวพูดอย่างสุดหูรูด
“แหม พี่ก็ ใจเย็นๆหน่อยสิค่ะ”พร้อมกับน้องสาวที่มาด้วย ทำเอาสึนะใจเต้นตูมตามในทันที
“เอ่อ...เชิญเข้าข้างหน่อยก่อนดีมั้ยครับรุ่นพี่ เคียวโกะจังด้วย ตามสบายเลยนะ ไม้ต้องเกรงใจ” และแล้ว ทุกคนก็ขึ้นไปรวมกันอยู่บนห้องของสึนะ
“เอ๋? สึนะคุง เลี้ยงแมวด้วยเหรอจ้ะเนี่ย น่ารักจังเลยนะแมวตัวเนี่ย ขอฉันอุ้มหน่อยได้มั้ยจ้ะ”
“ได้สิ แต่ระวังหน่อยละกันนะ เดี๋ยวมันจะข่วนเอา”
‘แหม...รุ่นที่สิบก็...ผมไม่ได้ดุอะไรขนาดนั้นซักหน่อย อีกอย่าง วันนี้ผมก็อารมณ์ดีจะตาย จะไปข่วนเขาทำไมละครับ...’
“แหม ขนสวยจังเลยนะ แถวตาก็สีเดียวกับคนซะด้วย สึนะคุงนี่เลี้ยงดีจังเลยนะจ้ะ”
“เอิ่ม...คืนฉัน...ไม่ได้เป็นคนเลี้ยงหรอก ยามาโมโตะเป็นคนเลี้ยงน่ะ เพราะว่าฉันก็มีทั้งแรมโบ้ กับอี้ผิง ฉันว่ามันก็วุ่นวายมากแล้ว ก็เลยให้ยามาโมโตะเลี้ยงน่ะ แหะๆ”
‘ผมไม่ได้ป่วนอะไรขนาดนั้นเลยนะคร้าบ...’
แล้วทุกคน ก็นั่งคุยกันเรื่องงาน ว่าจะเจอกันที่ไหน ไปเดินเล่นตรงไหน และจะไปดูดอกไม้ไฟกันที่ใด แต่งตัวยังไง และสุดท้าย ก็สรุปได้ว่า ไปเจอกันที่หน้าวัดนามิโมริ และแต่งกายด้วยชุดยูกาตะ
และอีกอย่างหนึ่ง วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว ที่โกคุเทระจะมีร่างเป็นแมว ในเวลาเที่ยงคืน เขาก็จะกลับกลายเป็นร่างคนเหมือนปกติแล้ว แต่ว่า...เมื่อเขากลับร่างเดิมแล้วนั้น ยามาโมโตะที่เป็นคนดูแลและเลี้ยงเขามาตลอด จะทำหน้ายังไงกันนะ...
. .. ... ............ ... .. .
และแล้ว เวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง พระอาทิตย์ลับฟ้าแล้ว งานวัดก็กำลังจะเริ่มขึ้น ทุกคนรีบแต่งตัวและออกเดินทางไปยังวัดนามิโมริ
ยามาโมโตะ ก็รีบออกจากบ้านและไปยังวัดนามิโมริ ยังจุดที่พวกเขานัดหมายกันเอาไว้ คืนนี้ ยามาโมโตะใส่ชุดยูกาตะสีน้ำเงินเข้ม ข้างหน้าเปิดให้เห็นแผ่นอกล่ำที่ใครเห็นเป็นต้องกำเดากระฉูด และเขาก็อุ้มโกคุเทระไปด้วย(ได้ซบอกยามะอยู่คนเดียวเลยนะแก- -)
“ยามาโมโตะ ทางนี้”เมื่อมาถึง สึนะก็ตะโกนเรียกยามาโมโตะ ทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งสึนะ เคียวโกะ ฮารุ เรียวเฮ
“งั้น...พวกเราก็เข้างานกันเลยเถอะ ใครจะไปเดินตรงไหนก่อนก็ได้ ตามสบาย แล้วเจอกันที่เนินเขาตอนที่ดอกไม้ไฟใกล้เริ่มละกันนะ” และทุกคนก็แยกกันออกไปเดินกันตามสะดวก โดยที่สึนะ ได้ไปกับฮารุและเคียวโกะ(สองคนเลยเรอะ)ส่วนเรียวเฮขอลุยเดี่ยว และยามาโมโตะก็ไปกับโกคุเทระ
“ดีจังเลยนะ ได้มาเที่ยวกับทุกคน ใช่มั้ยโกคุเทระ...”
“เหมียว~”
“แต่น่าเสียดายจังเลยนะ...ที่หมอนั่นไม่ได้มาด้วย ไม่งั้น ฮะๆ ฉันคิดว่ามันอาจจะสนุกแล้วก็วุ่นกว่านี้นะ เห็นชอบเล่นดอกไม้ไฟอยู่ซะด้วยสิ ฮะๆๆ”
‘นี่...หลอกด่ากันนี่หว่า ไอเจ้าบ้าเบสบอลเอ้ย’
บรรยากาศภายในงานวัดนามิโมริดูครึกครื้น สนุกสนาน ทุกคนล้วนต่างมีความสุข แสงจันทราในคืนนี้ช่างงดงาม สีเหลืองนวลอร่ามจนยากที่จะลืมเลือน
สาวๆในชุดยูกาตะสีสันสดใส กับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม และ หนุ่มๆในชุดยูกาตะในอีกรูปแบบที่ช่างน่าหลงไหลยิ่งนัก กับใบหน้าหล่อเหลาที่ชวนหลงไหล คืนนี้ หนุ่มสาวพวกนี้คงจะมีคู่ควงไปงานกันอย่างมีความสุข
เด็กๆที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน โดยมีพ่อแม่คอยดูแลอยู่อย่างใกล้ชิด ด้วยความรัก และความเป็นห่วง ยามาโมโตะกับโกคุเทระเอง หากพวกเขาได้รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายแล้ว มันก็คงจะเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่น้อย
. .. ... ............ ... .. .
และแล้ว เวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง อีกแค่ไม่กี่นาที งานชมดอกไม้ไฟก็จะเริ่มขึ้นแล้ว ทุกๆคนต่างพากันไปหาที่นั่งชม พวกสึนะเอง ก็กำลังจะไปยังจุดที่นัดพบกัน และเมื่อเวลาใกล้มากยิ่งขึ้นแล้ว...
“ทำไมยามาโมโตะถึงยังไม่มาอีกน้า...”
“ไม่เป็นไรหรอกซาวาดะ หมอนั่นคงจะอยากเดินเล่นในงานต่อออีก หรือไม่ อาจจะดูอย่างสงบๆเป็นส่วนตัว ฉะนั้น อย่าใส่ใจ ดูดอกไม้ไฟกันให้สนุกสุดหูรูดไปเล้ย”
“ครับๆ”แล้วในใจสึนะก็พลางคิดว่า...คืนนี้แล้วสินะ โกคุเทระคุง...
ยามาโมโตะเดินเล่นเพลินซะจนลืมไปว่าใกล้ถึงเวลาที่ดอกไม้ไฟจะเริ่มแล้ว และเขาก็จำได้ว่า ที่ที่จะนัดรวมตัวกันนั้นก็อยู่ใกล้พอสมควร ยามาโมโตะจึงตัดสินใจไปหาที่นั่งดูดอกไม้ไฟตรงเนินใกล้ๆแถวๆนี้ดู
ฟุบ!
“แย่จังที่ไม่ได้อยู่กับพวกสึนะ แต่ก็...ไม่เป็นไร ยังดีกว่าไม่ได้ดูเลยละกันเนอ โกคุเทระ”ยามาโมโตะว่าพลางใช้มือลูบหัวของโกคุเทระ
‘ไม่เป็นอะไรเล่า อตส่าห์จะได้ดูดอกไม้ไฟกับรุ่นที่สิบทั้งที ดันเป็นแมวไปซะอีก แถมยนังต้องมาอยู่กับแก...แค่สองคนซะด้วย...อ้ากกกกกกก...เพราะอาร้ายยยยยย’
ปุง!ปัง!
และแล้ว ดอกไม้ไฟก็ได้ถูกจุด และลอยขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรี สีสันของมันช่างสวยงามตา และน่าจดจำ แสงของมัน สว่างไสวไปทั่วบริเวณวัด ผู้คนต่างมองดูดอกไม้ไฟกันอย่างมีความสุข
“สวยจังเลยนะ...”
“เหมียว...”
...ถ้าหากปาฏิหารย์มีจริง ผมอยากจะขอให้ โกคุเทระ ได้มาอยู่ตรงนี้...
...ขอพระเจ้าทรงโปรดเมตตาผมด้วย เป็นเวลานานมากเหลือเกินที่เขาหายไป ไม่มีแม้แต่จดหมาย หรือข่าวสารใดๆ...
...ขอแค่ได้เจอหน้า ได้พูดคุยกับเขา ผมจะไม่ขออะไรจากท่านอีกแล้ว...
. .. ...แต่หารู้ไม่ ว่าสิ่งที่เขาจะได้รับ มันมากกว่าแค่การเจอหน้า และการพูดคุย... .. .
“โกคุเทระ...กลับมาเถอะนะ...”
ติ๋ง!
...ฉันก็อยู่ตรงนี้แล้วไง ฉันอยู่กับนายตลอดเวลา...
ปัง!ปัง!ตูม!~
และในขณะนั้น เสียงดอกไม้ไฟก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงอะไรบางอย่าง เกิดกลุ่มควันคลุ้งไปทั่วบริเวณที่ยามาโมโตะนั่งอยู่ เขาพยายามที่จะหาทางออกจากกลุ่มควันนั่น และพาโกคุเทระออกไป แต่ทว่า...
“แค่กๆ...ก...โกคุเทระ อยู่ไหนน่ะ แกอยู่ที่ไหน แค่ก...โกคุเทระ โกคุ...”เมื่อกลุ่มควันเริ่มจางลง ก็เริ่มปรากฏร่างของบุคคลคนหนึ่ง ทำให้ยามาโมโตะเงียบ และแล้ว ในที่สุด...
“ไง เจ้าบ้าเบสบอล ที่นี่เข้าใจรึยัง ว่าฉันไม่ได้ไปไหน และฉัน ก็อยู่กับนายตลอดเวลา”โกคุเทระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง ยามาโมโตะที่เห็นดังนั้น ก็ตบหน้าตัวเองไปสองสามที ก่อนจะรู้ว่านี่ ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริง...
หมับ!
“นี่นายจริงๆใช่มั้ย นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย โกคุเทระ ฉัน...ฮึก...ทำไมถึงไม่บอกกันเลยนะ...นายหายไปไหนมาน่ะ”ยามาโมโตะถึงกับโผเข้ากอดโกคุเทระ ทำเอาพี่แกตกใจไม่ใช่น้อย ก่อนจะค่อยๆปล่อยเขาและถามเขาต่อ
“นี่นาย...ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ นายเห็นเจ้าเหมียวขนเทานั่นมั้ยละ ไม่เห็นใช่มั้ย ก็เพราะว่านั่นน่ะ คือตัวฉัน แต่พอดี ไอเจ้าวัวบ้ามันดันเล่นบ้าอะไรของมันก็ไม่รู้ ฉันก็เลยต้องตกอยู่ในสภาพนั้นเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ รุ่นที่สิบเลยฝากฉันไปให้นายเลี้ยง จนวันนี้ ก็เป็นวันสุดท้าย ทีนี้ เข้าใจรึยังละเจ้าบ้าเบสบอล”โกคุเทระพูดไปก็ไม่ได้เงยหน้ามาสบตายามาโมโตะเลยแม้แต่น้อย คงจะเพราะ...เขินละมั่ง...
“งั้นนี่...ก็แสดงว่า...แมวที่ฉันเลี้ยงมาตลอด...ก็คือนาย......แบบนี่...ก็แปลว่า...นายก็อยู่กับฉันตลอดเวลาเลยน่ะสิ”
“ก็เออสิ แล้วเมื่อวานน่ะ ฉันอุตส่าห์ช่วยเอาไว้ ยังจะพูดว่าเลือดไหลน้อยอีก แต่ที่ฉันเห็นน่ะ อีกนิดเดียวเลือดนายก็หมดตัวแล้ว หัดดูแลตัวเองซะมั่งสิฟะ”
“อ..อืม...ขอบใจนายอีกครั้งละกันนะ แล้วเรื่อง...”
“เรื่องอะไรอีก...”
“ก...ก็ ที่ในอาทิตย์นี่...ฉันทำอะไรเอาไว้กับนายน่ะ นาย...ไม่โกรธเหรอ”พูดจบ โกคุเทระก็พอนึกออกถึงตอนที่เขาโดนยามาโมโตะอาบน้ำให้ ทำให้เขาถึงกับหน้าแดงขึ้นมาในทันที
“ช..ช่างมันเถอะ”
“อ้อ แล้วก็อีกเรื่องนึง ฉันนึกได้ เรื่องวันที่โต๊ะฉันรกน่ะ นาย...คงไม่ได้เปิดอะไรของฉันอ่านหรอกนะ”คราวนี้ ดูเหมือนยามาโมโตะจะเป็นฝ่ายหน้าแดงซะเอง เพราะถ้าหากว่าโกคุเทระรู้ว่าเขาเขียนอะไรลงไปบางละก็ เขาก็คงจะหาที่มุดไม่ได้แล้ว
“ก็เปล่านิ พอดี...ลมน่ะ ลมมันพัดแรง”โกคุเทระจึงรีบหาข้อแก้ตัว หากเขาพูดไปว่า อ่านไปแล้ว เขาเองก็คงจะหาที่มุดไม่ได้เหมือนกัน
“นั่นสินะ ฮะๆๆ”
พอทั้งคู่สามารถปรับความเข้าใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้แล้ว ยามาโมโตะจึงชวนให้โกคุเทระนั่งดูดอกไม้ไฟต่อ เพราะเจ้าตัวดันโวยวายอยากกลับบ้าน แต่ก็โดนยามาโมโตะคว้าไว้ทัน ทำให้โกคุเทระจึงจำยอมนั่งดูต่อ
“นี่โกคุเทระ”
“อะไร?”
“นายเคย...อฐิษฐานอะไรมั้ย ในวันแบบนี้น่ะ”
“ฉันน่ะเหรอ...จะไปทำทำไมเรื่องไร้สาระแบบนั้น แค่ได้อยู่รับใช้รุ่นที่สิบก็สุขโขแล้ว แล้วนายละ คิดเรื่องไร้สาระอะไรไว้ละ คิดจะตีโฮมรันซักลูกเลยรึไง”
“ฮะๆๆ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก คือฉัน...เคยคิดไว้ว่า ถ้าพระเจ้า ทรงเมตตาเรา ในสิ่งที่เราปรารถนามานานเหลือเกิน ท่านจะทำความหวังของเราให้เป็นจริงได้มั้ยนะ...การแอบรักใครข้างเดียวเนี่ย...มันเจ็บยังไงก็ไม่รู้นะ”เมื่อได้ยินยามาโมโตะพูดออกมาแบบนั้น โกคุเทระจึงรู้สึกถึงความหมายที่มันแฝงอยู่ในคำพูดของยามาโมโตะ
“งั้นเหรอ...แล้วถ้าเกิดนายรู้ว่า คนที่นายรักน่ะ นายไม่ได้รักเขาข้างเดียว แต่เขาก็รักนายด้วยละ นายจะทำยังไงต่อ ถ้ารู้ความจริงนั้นแล้ว”
...เพราะว่ารู้...รู้มาตลอดเวลา...ว่าตอนนี้...ความรู้สึกในฐานะเพื่อนของพวกเขามันเปลี่ยนไปแล้ว...
...เพียงแต่ว่า...อีกนานแค่ไหน...กว่าที่เขาจะรู้ความจริงนั้น...
...ว่ามัน ไม่ได้เป็นแค่ความหวัง...
“...ไม่รู้สิ...แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆละก็ ฉันคงจะอดยิ้มไม่ได้ แล้วก็คง...จะเดินเข้าไปหาเขาน่ะ”
“แค่นั้นน่ะเหรอ นายนี่มันไม่ไหวเล้ย”
“ฮะๆๆ โอ๊ย เจ็บๆ แล้วนายละ...นายจะทำยังไงโกคุเทระ...”เมื่อถูกถามกลับ โกคุเทระก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วตอบไปอย่างที่หัวใจเขาได้สั่งมา...
“...ทำตามที่หัวใจเรียกร้อง ก็แค่นั้น...”
ทั้งคู่นั่งดูดอกไม้ไฟกันอยู่เงียบๆ รอจนกว่าจะถึงเวลานั้น แต่หากไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพูดขึ้นก่อน เรื่องแบบนั้น มันก็จะคงจะเป็นไปไม่ได้...
...กล้าๆหน่อยสิเฟ้ยทาเคชิ พูดออกไปให้ได้สิ...
...เอาไงดีเนี่ย...ฉันเองก็ไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลยซักครั้ง...
“อ..เอ่อ...”
“นี่ โกคุเทระ/ยามาโมโตะ”ทั้งคู่เผลอพูดขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่จึงโยนกันไปโยนกันมา แต่สุดท้าย ยามาโมโตะก็ต้องพูด(มันก็แหงอยู่แล้วละเคอะ)
“ฉัน...มีบางเรื่อง...อยากจะบอกกับนายให้ได้เลยนะโกคุเทระ”
...ขอให้นาย รู้สึกถึงความรู้สึกของฉันด้วยเถอะนะ โกคุเทระ...
“นายจำที่ฉันพูดไปเมื่อกี๊ได้ใช่มั้ย”ยามาโมโตะเอ่ยถาม โดยที่สายตาของเขาก็ยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานของโกคุเทระ ที่ตอนนี้ดูเหมือนพยายามจะหลบหน้าเขาอยู่ เพราตอนนี้ หน้าเขาก็แดงซะจนจะกลายเป็นมะเขือเทศสุกอยู่แล้ว
“...อืม...”
“นายอยากรู้มั้ย ว่าคนคนนั้น่ะ เขาเป็นใคร...เขา...เป็นคนที่อยู่กับฉันมาตลอดเวลา จนวันนึง เขาหายไป โดยที่ไม่ได้บอกกล่าว...จนมาถึงวันนี้ เขาก็ได้กลับมาอยู่ตรงหน้าฉัน...และฉัน...ก็ได้รู้ความจริงทั้งหมด ว่าเขา...อยู่กับฉันมาตลอดเวลา คนคนนั้น...ก็คือนายไง...โกคุเทระ”
โกคุเทระเงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับแววตาของยามาโมโตะพอดี ตอนนี้ เหมือนในบริเวณนี้มีแค่เสียงของพวกเขาเพียงแค่สองคน
“ฉันเคยคิด ว่าคงจะไม่มีโอกาศได้พูดกับนายแบบนี้ เพราะฉันคิดมาตลอด ว่านาย...คงจะรักสึนะมากกว่าฉัน ใช่มั้ยละ แต่ถ้าตอนนี้ นายยอมพูดมันออกมา นายจะบอกได้มั้ย ว่านายรักใคร...”คำถามนี้ ทำเอาโกคุเทระทั้งรู้สึกโกรธ และอายอยู่ในเวลาเดียวกัน...ทำไมถึงไม่เคยเข้าใจอะไรง่ายๆเลยนะนายน่ะ...
“ฉันน่ะ...ไม่เคยคิด...ที่จะเห็นว่านายเป็นแค่เงาหรอกนะ สำหรับรุ่นที่สิบน่ะ ใช่ ฉันเคยคิดว่าฉันรักรุ่นที่สิบ แต่ว่า...มันเป็นความรัก ในฐานะลูกน้อง กับหัวหน้า เป็นความนับถือและความเชื่อมั่นที่มอบให้กับเขา แต่ตอนนี้น่ะ สิ่งที่เรียกว่าความรักจริงๆน่ะ มันไม่ใช่ความนับถือ แต่มันเป็นสิ่ง...ที่ฉันตั้งใจ...จะให้เขามากกว่าคนอื่น...”
“...ฉันรักนาย ยามาโมโตะ...”
...นี่สินะ ที่เรียกว่าความอบอุ่นในหัวใจ...
...สิ่งที่หัวใจเพรียกหา และร้องขอมันมาเป็นเวลานาน...
...ในตอนนี้...ผมเข้าใจแล้ว...ว่าความรัก...มันเป็นสิ่งที่ดีแค่ไหน...
ยามาโมโตะนั้น ตอนนี้รู้สึกดีใจเป็นที่สุดจนน้ำตาของเขานั้นแทบจะไหลออกมา เขาถึงกับดึงร่างของโกคุทระมาไว้ในอ้อมแขนของตน คงจะไม่มีช่วงเวลาไหน ที่ดีไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“ฉัน...ฮึก...ดีใจมากเลยนะที่นายพูดแบบนั้นน่ะ โกคุเทระ ขอบคุณนะ...ขอบคุณจริงๆ”
“เฮ้ยๆๆ นี่เลิกร้องไห้ได้แล้ว แล้วที่ฉันพูดน่ะ ฉันตั้งใจพูดนะเฟ้ย ปล่อยได้แล้ว เจ้าบ้าเบสบอล ปล่อยๆ”โกคุเทระพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่งของยามาโมโตะ แต่ท่าทาง มันคงจะยากน่าดู
“นี่โกคุเทระ...”
“อ..อะไรเล่า...น..นี่...จะทำอะไรน่ะเจ้าบ้า”โกคุเทระถึงกับหน้าแดงซะจนไม่รู้จะหาที่มุดตรงไหน เพราะยามาโมโตะดันเอาหน้ามาใกล้ซะจนหายใจรดกันอยู่แล้ว
“ฉันรักนายนะโกคุเทระ รักมากด้วย”
“เออ...ฮะ...เฮ้ย!? ทำอะไรน่ะ อุ๊บ! อืม!~”ไม่ทันที่จะได้พูดต่อจนจบ โกคุเทระก็ถูกยามาโมโตะประกบปากเข้าให้ซะแล้ว...
...อยากจะให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้...
...ความรู้สึกนี้...จะตราตรึงอยู่ในหัวใจของทั้งสอง...
...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ขอให้ความรักนี้ จงอยู่อย่างมั่นคง และยืนหยัดที่จะสู้ต่อไป...
...ไม่มีสิ่งใด ที่จะทำลายความรักนี้ได้...
...ขอให้จดจำไว้...ยามาโมโตะ ทาเคชิ...
...โกคุเทระ ฮายาโตะ...
...ตราบใดที่หัวใจทั้งสองดวงยังคงผูกพันธ์กัน...
...ความรักนั้น...ก็จะไม่มีวันดับสลายไป...ชั่วนิรันดร์...
~ + FIN + ~
. .. ... ............ ... .. .
เอาละ ตอนนี้ก็ถึงเวลาแนะนำฟิคเรื่องใหม่ที่จะมาให้ได้ยลกัน
หากว่าท่านอยากจะลองอ่านคู่ใหม่ๆและรั่วได้ใจของพี่แสนก็ต้องเรื่องนี้
รั่วสุดฤทธิ์ พิชิตมายา(หรือบาทา?)
คู่ป๋าแซนกับน้องหลาม เนื้อเรื่อง เน้นรั่ว และวันที่น้องหลามวีนแตก(- -)
หรือว่า หากท่านยังคงหลงในมนต์สเน่ห์ของ8059ละก็
เรื่องนี้เลย 8059...Broken heart...
เนื้อเรื่อง เมื่อหัวใจของเขาได้ถูกทำลาย หนทางที่จะไปต่อของเขานั้นมันก็มืดมิด
จนกระทั่ง ผู้ที่ทำลายเขานั้นได้รับรู้ถึงความจริง แต่หากจะกลับไปแก้ไขมันแล้ว ก็สายเกินไป...
(ปล.เรื่องนี้ จะว่าเศร้าก็ใช่ แต่ก็แค่ตอนต้น หลังๆจะเข้าโหมดฮาค่ะ
หรือ ถ้าอยากได้แบบฮาทั้งเรื่องก็บอกได้นะคะ ไม่ว่ากัน เพราะคิดไว้แล้วละ)
ยังไม่หมดแค่นี้ ยังมีอีกคู่ คู่นี้ที่ถึงจะไม่ดังมากแต่ก็อาจจะถูกใจใครหลายคน
นั่นก็คือ 1859 kitten love เนื้อเรื่อง เรื่องราวของเหมียวน้อยทั้งสอง
ต่างสไตล์ที่ใครเห็นก็ต้องหลงรัก
เอาละ หากว่าสนใจเรื่องไหนเป็นพิเศษละก็ ต้องโหวตกันก่อน
แล้วจะมารวมผลที่หลัง ว่ากระแสตอบรับของคู่ไหนจะมาแรง
กด+1+ ถ้าเลือกคู่ ป๋าแซนกับน้องหลาม
กด+2+ถ้าเลือกคู่ ยามะกับโกคุ
กด+3+ ถ้าเลือกคู่ ฮิบะกับโกคุ
สนใจคู่ไหนก็เลือกมาได้เลย หรือถ้าเกิดว่า มีคู่อื่นนอกจากนี้ด้วย...
ลองบอกมาได้นะคะ เพื่อข้าน้อยจะได้ลองแต่งดู โหวดกันเยอะๆน้า
. .. ... ............ ... .. .
เข้าสู่โหมดวันปกติ...ปะป๋ากลับมาแล้ว เมื่อวันศุกร์ พร้อมหนังสือที่รอคอย...
คราวที่แล้วไม่ได้เอามาลง รูปไม่ชัด แถมทุกอย่าง...มีแต่ลู่....ทำไมตูเจอแต่ลู่!?
(จะบอกเล่มนี้ก็ยังเจอเลยเคอะ)
คุคุคุ หน้านี่ เป็นหน้าที่เห็นแล้ว ยิ้มไม่หุบเลย คิกๆๆ เรื่องนี้กำลังมาแรงซะด้วย
ตอนนั้นดูข้ามๆตอน ก็เลยงงอยู่หน่อยๆ ตกลงมันคู่ใครกันแน่ฟระ
แต่พอมาดูในนี้ก็ เข้าใจละ แถมขอบอกอีกอย่าง...
ทั้งเสะทั้งเคะแต่ละคู่ รูปแบบเดียวกันเป๊ะเลยอ่ะ คางกับตา เหมือนกันอยู่สองอย่าง
แต่ก็นะ เค้าไม่กล้าว่าอะไรหรอก น่ารักดี หุหุ
รีบอร์นep84ยังไม่ออกเลยอ่ะ แงงงงงงงงงงงง้~
วันนี้เลยอดสปอยล์เลย หวังว่าคราวหน้าคงจะออกแล้วนะ...
สุดท้ายแล้ว อาจจะมาอัพอีกที อาจะเป็นพรุ่งนี้ ไม่ก็วันอังคาร
มานั่งคุยสัพเพเหระ หรือไม่ก็สปอยล์อนิเม และงานbr.exeด้วย
แล้วเจอกันจ้า
- - -ซาโยนาระ- - -
น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
สุดย๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
*สลบเหมือดคาคอม*
ขอกดทุกอันเรยได้มั้ยคะ?? คุคุคุ
กด 2 ค่ะ >w<
#1 By ★ R i k k on 2008-05-25 20:21