Fanfiction KHR 8059 Part 6 + สนทนาภาษาAnime5
posted on 22 May 2008 06:49 by calmseason in Animeโอ๊ส! สะวีดัดยามเช้าจ้า วันนี้มาอัพฟิคต่อตามที่ได้บอกไว้แล้ว
ต้องขอโทษด้วยที่เมื่อวานไม่ได้มาอัพ วันนี้เลยมาอัพแต่เช้า
ในตอนต่อไปก็จะเป็นตอนอวสารแล้ว ฉะนั้น อย่าลืมติดตาม
แล้วข้าน้อยจะมีผลงานใหม่มาให้ดูกันอีก ขณะนี้ก็กำลังปั่นอยู่
จะสนุก ฮา เศร้าเคล้าน้ำตาแค่ไหน ก็อย่าลืมติดตามน้า
ตอนนี้ ก็ มาอ่านฟิคต่อดีกว่า ยามะจะช่วยโกคุได้มั้ยน้า...
8059 โกคุเหมียวเหมียวขอเกี่ยวหัวใจนายเบสบอล
8059 Part 6 โกคุเทระหายไป! +2+
ซ่า...
“โกคุเทระ! แกอยู่ที่ไหน โกคุเทระ!”
เป็นเวลาที่นานมากแล้ว ยามาโมโตะยังไม่พบโกคุเทระเลย ส่วนโกคุเทระเอง ก็คงจะรอแต่ว่า จะมีใครได้ยินเสียงของเขามั้ย จะมีใครมาช่วยเขาได้มั้ย
...เสียง...เสียงของเจ้าบ้านั่น...
...ขอร้องละ ได้ยินเสียงของฉันทีเถอะ...
“เหมียว!!!!”
“โกคุเทระ!อ่ะ...นั่นมัน...เสียงของโกคุเทระนี่ ลำธาร! โกคุเทระ รอก่อนนะ”เมื่อยามาโมโตะได้ยินเสียงร้องของโกคุเทระ ก็เริ่มรู้สึกตัว และรู้ว่า โกคุเทระอยู่ที่ลำธาร
...ไม่ไหวแล้ว...หายใจไม่ออก...
‘ขอโทษนะครับ รุ่นที่สิบ ผมคง...จะทนต่อไปไม่ได้แล้ว...ลาก่อนครับ...’
“โกคุเทระ!”
‘ลาก่อน ไอเจ้าบ้าเบสบอล...’
. .. ... ............ ... .. .
“ฮือๆๆ โกคุเทระคุง ไม่น่าเลย...ฮึก...”...ขนาดร้องไห้ก็ยังโมเอ้เลยนะครับ...
“ไปสู่สุขตินะ โกคุเทระ...”...เออ ขอบใจ...
ณ สรวงสวรรค์อันไกลโพ้นนนนนน
“โกคุเทระ!”...อ้าว ไอเจ้าบ้ายามาโมจจัง แกตายแล้วเรอะ...
“โกคุเทระ ตื่นสิ”...ก็ตื่นอยู่...
ป๊อง!...
“เอ๋...น้ำ ลำธาร นี่ฉัน อ้ากกกกกกกก~”
“เหมียว!”
“โกคุเทระ แข็งใจไว้นะ ฉันจะไปช่วยแกแล้ว”...อ้าว...ฉันยังไม่ตายหรอกหรอ...
ในที่สุด ยามาโมโตะก็พบตัวของโกคุเทระแล้ว และกำลังจะรีบเข้าไปช่วย แต่ทว่า สายน้ำมันเชี่ยวมาก ทำให้เกิดอุปสรรคต่อยามาโมโตะเป็นอย่างมาก แต่ถึงกระนั้น ยามาโมโตะก็พยายามฝ่าน้ำเชี่ยวนั้นไป จนในที่สุด...
หมับ!
“ได้ตัวแล้ว”
และในที่สุด ความหวังก็เป็นจริง ยามาโมโตะสามารถฝ่าน้ำเชี่ยว และคว้าตัวโกคุเทระไว้ได้แล้ว เหลือเพียงแค่ จะหาวิธีขึ้นจากน้ำเชี่ยวนี่ได้ยังไง หากฟ้าฝนเป็นใจให้ก็คงจะดี...
“ทางไหนดีละเนี่ย มองไม่เห็นเลยแหะ อ่ะ...เหวอ!!!”
“เหมียว!!!”
แต่ท่าทาง โชคจะไม่ค่อยเข้าข้างเขา เพราะฝนที่ตกหนัก และลมแรง ทำให้ยามาโมโตะมองไม่เห็นทางที่ขึ้นจากน้ำ และเขายังเผลอเหยียบหินที่อยู่ใต้น้ำจนถลาไป แล้วล้มลงไปใต้น้ำ
“ฮ้า!...โอ๊ย เจ็บขาชะมัดเลย แล้วนี่อยู่ตรงไหนแล้วเนี่ย...โกคุเทระไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันจะพยายามหาทางขึ้นจากน้ำให้ได้เดี๋ยวนี้แหละ”เมื่อขึ้นมาเหนือน้ำได้แล้ว ยามาโมโตะจึงหาทางขึ้นจากน้ำต่อในทันที
‘เจ้าบ้านี่...ไม่ได้กลัวตายเลยรึไง ถึงได้เสี่ยงลงมาช่วยฉันเนี่ย...แต่ฉันก็...ขอบใจนะ...’
ซ่า... .. .
และแล้ว ในที่สุดเวลาที่รอคอยมานานก็มาถึง ฝนซาลงแล้ว พระอาทิตย์เริ่มส่องแสงลงมา ยามาโมโตะจึงรีบขึ้นจากน้ำ และหยุดพักอยู่บริเวณนั้นก่อน เพราะเขาเองก็ล้ามากแล้ว แล้วยังเจ็บขาอีกด้วย
“เหมียว...”
“แฮ่ก...แฮ่ก...ปลอดภัยซักทีนึงนะโกคุเทระ...ไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย...”ยามาโมโตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทบจะไม่ได้ยินเพราะความเหนื่อย แล้วใช้แรงที่ยังพอมีเหลือลูบหัวโกคุเทระ
“เหมียว...”โกคุเทระเองที่เห็นความพยายามของยามาโมโตะ จึงยอมให้เขาลูบหัวโดยดี ก่อนที่โกคุเทระจะเดินไปที่ขาของยามาโมโตะ บริเวณที่เกิดแผล
“เหมียว?”
“แผลนั่นน่ะเหรอ...ม...ไม่เป็นไรหรอก เลือดออกแค่นิดหน่อย เดี๋ยวก็หยุดเองน่ะแหละ”
‘หยุดแป๊ะอะไรละ แล้วออกน้อยตรงไหนฟะไอเจ้ายามาโมจจี้ตาถั่ว ลุกขึ้นมาทำแผลเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ้ย เดี๋ยวก็ตายพอดี’
คิดแล้วก็ไม่อยู่เฉย โกคุเทระเดินไปงับเสื้อของยามาโมโตะ แล้วดึงออกมาจนผ้าขาด แล้วเขาก็เดินเอาผ้ามาพันแผลไว้พอห้ามเลือดได้(โอ้ แมวอัจฉริยะ)
“นี่...ทำแผลได้ด้วยเหรอ...ขอบใจนะ...โกคุ...เทระ.......”
“เมี้ยว!”
‘อ้าว เฮ้ย อย่าพึ่งมานอนตรงนี้สิฟร้า เดี๋ยวก็เป็นหวัดพอดี นี่ฉันแบบนายกลับไปไม่ได้หรอกนะ ไปตามใครมาช่วยก็ได้ฟะ...’
เช้าวันรุ่งขึ้น...
วันนี้ ท้องฟ้าแจ่มใส ต้นหญ้าเขียวขจี มีหยดน้ำค้างใส พระอาทิตย์ทอแสงอ่อนๆให้ความรู้สึกอบอุ่น ยามาโมโตะที่เริ่มรู้สึกตัวแล้ว ก็พบว่าตนนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง แล้วแผลที่ขาก็ได้รับการรักษาเรียบร้อยแล้ว และเมืองมองไปข้างกาย ก็พบโกคุเทระที่นอนซุกอยู่ใกล้ๆกาย“ดีจังเลยนะ ที่ปลอดภัย...ขอบใจมากเลยนะ โกคุเทระ...”
. .. ... ........... ... .. .
เอาละ ถึงเวลา สนทนาภาษาอนิเมแล้ว มาเริ่มกันเลย
เรื่องแรก แวมไพร์ไนท์ep7 โชคดีที่ซับมาพอดีเลยละ เริ่มต้นตอน...
เซโร่กำลังซ้อมยิงปืนอยู่ โดยมียูกิยืนดูอยู่ด้วย แล้วยูกิก็นึกไปถึงเรื่องที่เจอกับคานาเมะเมื่อคืน
เซโร่จึงหันมาถามว่า เธออยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว แล้วทั้งคู่ก็ยืนคุยกันไป จนยูกิวิ่งออกมา
ตอนนี้ มีชื่อว่าScarlet-Colored Labyrinth พอยูกิวิ่งออกมา ก็มานอนฟุบอยู่ที่โซฟา
แล้วเธอ ก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งพูด แล้วก็ย้อนมานึกถึงตอนที่ยูกิยังเด็ก
ตอนนั้นที่อยู่กับคานาเมะและผู้อำนวยการ คานาเมะกำลังป้อนพุดดิ้งให้ยูกิอยู่
แล้วในขณะนั้นเอง ยูกิก็เห็นเขี้ยวในปากของคานาเมะ ทำให้เธอเอื้อมมือไปจับ
ทำให้เธอรู้สึกเหมือนแวมไพร์ที่จะฆ่าเธอตอนที่เธออยู่กลางหิมะ ทำให้พุดดิ้งหล่นลงไป
คานาเมะจึงลุกออกมา ผู้อำนวยการ จึงพาเธอไปทานอาหารเย็น แล้วก็มาตอนที่ยูกิกำลังแต่งตัว
ผู้อำนวยการได้เรียกคานาเมะมาดู บอกว่าเกิดปัญหา แต่พอมาถึง...คานาเมะกลับล้มลงไปหัวเราะ
(แบบว่า...ท่าทางพี่แกจะเส้นตื้นสุดขีด หัวเราะแบบตบพนังด้วยเคอะ)
แล้วพอคานาเมะจะออกไป ยูกิก็ดึงคานาเมะไว้ แล้วเรียกชื่อคานาเมะ
แล้วก็มาอีกที ยูกิออกไปรอคานาเมะอยู่ข้างนอก พอคานาเมะกลับมา
ยูกิก็เรียกคานาเมะว่า ท่านคานาเมะ(แถมกอดด้วยง่ะ)แล้วก็บอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
และเป็นวันที่เขาได้ช่วยชีวิตเธอไว้ แล้วก็มาที่ยูกิตอนที่อยู่ประมาณ
ประถมได้ละ ยูกิได้รู้ว่า คานาเมะเป็นแวมไพร์ แล้วก็ กลับมาตอนเด็ก ที่ยูกิไปเดินเล่นในเมือง
แล้วก็พบกับแวมไพร์ที่มันแต่งตัวได้...รสนิยมสุดยอดเลยเคอะ แล้วเขาก็โค้งลงมา
พอหันมาอีกที ก็เจอคานาเมะ ยูกิถึงกับกระโดดกอด(เชอะ...กอดอยู่คนเดียวเลยนะ- -)
แล้วพอกลับมาบ้าน ผู้อำนวยการก็ได้พาเซโร่มา และได้บอกว่า ครบครัวเขาถูกแวมไพร์ฆ่าตาย
ยูกิตกใจ แล้วก็นึกถึงคำว่าเลือด พอเข้าไปในห้อง ยูกิก็พบเซโร่นั่งใช้มือข่วนคอตัวเอง ยูกิจึงเข้าไปห้าม
กลับมาปัจจุบัน ที่เซโร่นึกไปถึงตอนนั้น แล้วก็กลับไปในอดีตอีกครั้ง
ตอนที่ทุกคนกำลังทานอาหารกันอยู่ ขณะนั้น เซโร่ก็ได้พบกับคานาเมะ ทำให้เซโร่ได้ถือมืดไปแทงเขา
แต่ก็ไม่โดน พอยูกิไปที่ห้องของเขา พอยูกิจะจับเซโร่ เขาก็ปัดมือออก แล้วก็มาที่ห้องนั่งเล่น
เซโร่กำลังนั่งอ่านหนังสือ แล้วในตอนนั้น คานาเมะก็เข้ามาพอดี เซโร่ได้เข้าไปคุยกับผู้อำนวยการ
เกี่ยวกับคานาเมะ แล้วก็กลับมาที่ปัจจุบัน เซโร่ที่นั่งฟุบอยู่ในห้องยิงปืน โดยที่คานาเมะแอบดูอยู่ข้างนอก
แล้วเขาก็เดินออกมา แล้วนึกถึงยูกิ ยกิที่ยังนอนอยู่ก็ได้จับแผลที่คอ แล้วนึกย้อนไปอีก ตอนนั้น
ยูกิได้ไปที่หอพระจันทร์ เพราะคานาเมะอาศัยอยู่ที่นี่ แล้วก็ได้มาพบกับรุ่นพี่อิจิโจ
อิจิโจเลยเข้ามาคุยกับยูกิ เลยก็บอกยิ้มๆให้เธอกลับไป แต่ยูกิก็เปิดประตูเข้ามาแล้วก็มานั่งที่บันไดในห้องโถง
แล้วก็ได้พบกับแวมไพร์ที่อาศัยอยู่ในนั้น รุ่นพี่ไอโด้กับคนอื่นๆ แล้วพวกเขาก็เห็นยูกิ
เธอจึงลุกมาโค้งแล้วพวกเขาก็เดินผ่านเข้าไป ปล่อยยูกิอยู่คนเดียว
แล้วพอมีแวมไพร์ตนอื่นมาจะแตะต้องยูกิ คานาเมะก็เข้ามาพอดี แล้วก็เอาผ้ามาห่มให้ยูกิ
และเขาก็เกือบจะดูดเลือดยูกิ แต่เขาก็ห้ามตัวเเองไว้ได้
และเมื่อยูกิตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตนอยู่ในห้องคานาเมะ พอเธอเดินไปดู
ก็พบคานาเมะกำลังดูดเลือดหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ เธอเกิดตื่นกลัวขึ้นมา
แล้วก็มาในขณะที่กำลังเดินอยู่กับเซโร่ เขาได้จับมือเธอเอาไว้
และได้พูดกันเกี่ยวกับคานาเมะในหลายเหตุผล กลับมาปัจจุบัน เซโร่ได้เอาผ้ามาห่มให้ยูกิ
และมองแผลที่คอของเธอ ทำให้เขาเริ่มกลับมาเป็นแวมไพร์ แต่ก็ยังห้ามไว้ได้
คานาเมะเองก็เข้ามาพอดี จึงเรียกเซโร่ออกไปคุยด้วย พอยูกิตื่นขึ้นมา ก็นึกว่าคานาเมะเป็นคนทำให้
แล้วก็มาที่คานาเมะกับเซโร่ที่คุยกันอยู่ข้างนอก น่าจะเกี่ยวกับการเป็นอยู่และเรื่องของยูกิด้วย
แล้วจากนั้น คานาเมะก็เดินจากไป ...จบตอน...
เย้ เสร็จแล้ว รู้สึกคราวนี้จะละเอียดขึ้น เพราะมีซับช่วยแท้ๆเลย
อย่าลืมติดตามแวมไพร์ไนท์ตอนต่อไปกันนะ
. .. ... ............ ... .. .
อืม...ปั่นงานใกล้จะเสร็จแล้ว ค่อยสบายขึ้นหน่อย
เรื่องฟิค อีกแค่ตอนเดียวก็จะจบซะแล้ว จะเขียนให้ยาวซะใจไปเลย
และยังมีเรื่องอื่นๆอีกน้า คู่ใหม่ๆก็xsละ รับประกันความรั่วของพี่แสนศักดิ์เลยละเจ้าวะคะ
เหลือเวลาอีกไม่นานเท่าไหร่นะ ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว
งานbr.exeก็ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ งานนี้กะจะไปเดินเล่นซึมซับบรรยากาศซะหน่อย
ไปสอยของสอยโดและไม่แน่อาจจะได้ไปเป็นลูกมือของไอเพื่อนเลิฟบ้างคน...
(รู้นะว่าถ้าเจอตูคงจะไม่รอด- -)
สุดท้ายแล้ว ก็ เจอกันอีกที วันอาทิตย์ พร้อมสปอยล์รีบอร์นด้วย
แล้วก็ ฟิคตอนอวสาร และโฆษนาเรื่องใหม่ แล้วเจอกันจ้า โชคดีนะ
- - -ซาโยนาระ- - -

วันอาทิตย์ตอนจบแร้วสินะ
รออ่านเรื่องต่อไปค่ะ
#1 By ★ R i k k on 2008-05-22 16:48