~ +R e B o r N+ ~

โอ๊ส! สะวีดัดจ้า วันนี้ มาแปะฟิคต่อตามที่สัญญาไว้แล้ว

วันนี้ ก็มาคุยกันหลังจอเช่นเคย แต่ตอนนี้...

เตรียมตัว...อ่านโลดดดดดดด(อ่า...น้ำตาไหลได้ไงหว่า...?)

8059 โกคุเหมียวเหมียวขอเกี่ยวหัวใจนายเบสบอล

8059 Part 4 ...ความลับ...

วันนี้ พวกเราจะมาเริ่มต้นตอนใหม่กันที่บ้านของสึนะกันบ้างนะคะ... 

บนห้องนอนของสึนะ ในขณะที่สึนะกำลังนอนคิดเรื่องที่ได้ยินมาอยู่อย่างเงียบๆ...

 ‘เท่าที่ฉันได้ยิน มันก็หมายความว่า ยามาโมโตะชอบโกคุเทระคุงอยู่สินะ ดีจังเลย แต่ว่า โกคุเทระคุงจะรู้มั้ยนะ เขาจะเข้าใจความหมายของคำว่า ที่เขาอิจฉาฉันรึเปล่านะ ถ้าเขารู้แล้ว ก็คงจะดี...’ 

โป้ก! 

“โอ๊ย รีบอร์น นี่จะเอาค้อนมาทุบหัวฉันทำไมเนี่ย ร้าวพอดี อูยยย เจ็บง่ะ...”

 “อย่าเอาแต่นอนกินบ้านกินเมือง ลุกมาทำการบ้าน ไม่งั้นก็ตายซะ”พูดจบ รีบอร์นก็ชักปืนออกในทันที 

“คร้าบๆๆ ทำแล้วๆ อย่าทำอะไรนู๋เลย...”สึนะจึงจำยอมทำแต่โดยดี   

   มาที่บ้านของยามาโมโตะ แต่น่าเสียดาย วันนี้ ยามาโมโตะไม่อยู่บ้าน เพราะเขามีนัดซ้อมเบสบอล เขาจึงไม่ได้เอาโกคุเทระไปด้วย  โกคุเทระจึงต้องอยู่แต่ในห้องของยามาโมโตะเพียงคนเดียวเป็นเวลานาน... 

‘น่าเบื่อจังเลยแหะ เจ้าบ้านั่นดันไม่อยู่บ้าน แถมยังทิ้งฉันไว้คนเดียวอีก แทนที่จะพาฉันไปหารุ่นที่สิบนะ เฮ้อ...’

 ‘มันน่าจะมีอะไรสนุกๆให้ฉันทำบ้างสิ...’   

   คิดแล้วก็ไม่อยู่เฉย โกคุเทระเดินไปรอบๆห้องของยามาโมโตะ จนเจอจุดหมายอยู่ที่ลิ้นชักภายในโต๊ะอ่านหนังสือที่อยู่ใกล้ๆเตียงของยามาโมโตะ...จะต้องมีอะไรดีๆให้ทำแน่เลย คิกๆ... 

ตุบ!โครม! 

“เหมียว...”

 ‘อูย...เจ็บๆๆ...อืม...ดูหนังสือแต่ละเล่ม ไม่มีแววหนังสือเรียน แล้วนี้เรื่องอะไร...ราชันย์ทูน่า...ก๊ากกกกก ฮ่าๆๆๆ เรื่องอะไรของมันฟะ ชื่อเรื่องฮาชิ...’ 

  เมื่อค้นหนังสือบนโต๊ะของยามาโมโตะดูหมดแล้ว โกคุเทระก็ลองมารื้อดูในลิ้นชัก ที่คิดว่า จะต้องมีความลับอะไรอยู่แน่ๆ และในที่สุด... 

‘หิหิหิ เจอแล้ว ไดอารี่ของเจ้าบ้าเบสบอล คอยดูเถอะ ถ้าฉันคืนร่างเมื่อไหร่ จะแกล้งพูดทั้งวันเลยคอยดู คิกๆๆ’  

วันที่xx   

   วันนี้ตีโฮมรันได้อีกแล้ว ดีใจมากๆ แต่น่าเสียดายที่สึนะกับโกคุเทระไม่ได้มาดู ถ้ามามันก็คงจะดีมากๆเลยละนะ แต่ไม่เป็นไร เย็นนี้เลยได้ไปฉลองที่ร้านราเมนแถวๆรร.นามิฯ ก็เลยถือโอกาศลากสึนะกับโกคุเทระไปด้วย การได้กินฟรีนี้มันดีจริงๆเลยนะ ฮะๆ 

‘แรกๆมันก็ดีอยู่หรอก แต่มาตบท้ายด้วย การกินฟรีมันดีจริงๆนี่มัน...สมเป็นแกจริงๆเลยนะ’ 

วันที่xs<<<วันสวยเนอะ   

 วันนี้มีสอบเคมี คณิต และวิทย์ คิดไว้แล้วละว่ามันคงจะต้องอยู่ประมาณเส้นยายแดงผ่าแปด ฉันเลยไม่คิดอะไรมาก แถมวันนี้ฉันยังทำโกคุเทระโมโหอีก เวลาที่หมอนั่นโมโหนี่ก็น่ารักดีนะ 

‘เขียนบ้าอะไรของแกน่ะ-/////-’ 

วันที่xu   

ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าโกคุเทระเลย หมอนั่นเป็นอะไรไปรึเปล่าน่ะ เฮ้อ...เอ๋...ธุระงั้นเหรอ...แล้วไป แค่หมอนั่นไม่เป็นอะไรฉันก็ไม่ห่วงแล้วละ ขอบคุณสึนะที่บอกนะ แล้วก็ วันนี้ฉันได้แมวมาเลี้ยงจากสึนะ ท่าทางจะฉลาด มันชื่อโกคุเทระ ฉันจะดูแลแกอย่างดีเลยนะ                                     

‘เป็นห่วงฉันน่ะเหรอ ล้อเล่นรึเปล่า แล้วไอที่เลี้ยงดีน่ะ เมื่อวานนายยังเอาน้ำมาสาดฉันทั้งถัง นั่นเขาเรียกว่าดูแลอย่างดีเรอะ- -’ 

วันที่xn   

 คนอย่างฉันนี่มันบ้าชะมัดเลยนะ คิดแต่เรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้ วันนี้สึนะดันได้ยินเรื่องที่ฉันพูดว่าอิจฉาเขาซะด้วยสิ แย่ชะมัดเลยแหะ ไม่น่าพูดแบบนั้นไปเลย โกคุเทระน่ะ ก็คงจะไม่สนใจฉันอยู่แล้ว ใช่มั้ยละ...ฉันคิดว่า ในสายตาของโกคุเทระน่ะ ฉันคงจะเป็นแค่...คนไร้ตัวตนสำหรับเขาละมั่ง... 

‘ฉันคิดแบบนั้นซะที่ไหนกันเล่า...’ 

“กลับมาแล้วคร้าบบบ”และแล้ว ความซวยก็เริ่มมาเยือนโกคุเทระ เนื่องจาก ยามาโมโตะได้กลับมาแล้ว แถมในตอนนี้ บนโต๊ะของเขาก็รกอย่างรุนแรงด้วยฝีมือของโกคุเทระ...ถ้าเกิดหมอนั่นเห็นว่าฉันอ่านเข้าละก็ ตายแน่ตู...  

  ดังนั้น โกคุเทระจึงใช้แผน ที่ใครหลายๆคนคิดว่ามันได้ผล ก็คือ ทำเป็นนอนเฉย ไม่รู้เรื่องรู้ราว คิดซะว่า มีคนแอบมารื้อของ ขโมยขึ้น ว่าง่ายๆ และแล้ว

... แกร๊ก...   

ยามาโมโตะเปิดประตูเข้ามาแล้ว โกคุเทระจึงต้องรีบทำเป็นกำลังนอนในทันที...(เข้าใจคิดนะพี่- -)

 “เอ๋ นี่ฉันไม่ได้เก็บของเลยเหรอเนี่ย โกคุเทระนอนอยู่ซะด้วย ต้องรีบเก็บแล้วแหะ”พูดจบ ยามาโมโตะก็วางกระเป๋าสะพาย แล้วตรงไปเก็บของที่โต๊ะในทันที 

‘เฮ้ย นี่...ไม่เอ๊ะใจอะไรเลยเรอะ...แล้วนี่ฉันจะแกล้งทำเป็นอนทำไมฟร้า ไอเซ่อเอ้ย’(ใช่ เซ่อ...แต่ยามะนี่สิ ซื่อสุดๆ) 

“เหมียว~”

   เมื่อเห็นว่า ยามาโมโตะไม่ได้สงสัยอะไร โกคุเทระจึงลุกจากเตียงแล้วกระโดดไปบนโต๊ะหนังสือของยามาโมโตะ 

“ไง ตื่นแล้วเหรอ อ่ะ...นี่มัน...ทำไมไดอารี่ฉันถึงได้มาอยู่ตรงนี้ละ ฉันจำได้ว่ามันอยู่ในลิ้นชักนิ มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกันน้า...” 

‘เจริญ...ตั้งนานกว่าจะรู้ นี่มันควรจะเรียกว่า เซ่อ หรือ ซื่อ ดีเนี่ย ยามะเอ้ย...’ 

“หรือว่า...ฉันจะเป็นคนเอาออกมาเอง สงสัยคงจะเป็นงั้นมั่ง เพราะโกคุเทระคงจะไม่เอามันออกมาอ่านหรอกนะ ใช่มั้ย หืม...”

 ‘อึก!..อ..เอ่อ...ถ้าคิดงั้นได้ก็ดี...ต..แต่ว่า...ฉัน...อ่านไปเรียบร้อยแล้ว...’ 

“อืม...เสร็จแล้ว!ไปอาบน้ำดีกว่า ร้อนชะมัดเลยแหะ อ่า...โกคุเทระ เสร็จแล้วฉันจะไปเอาอาหารมาให้นะ”

 “เหมียว~”

 ‘ค่อยยังชั่วที่เจ้าบ้าเบสบอลนี่ไม่สงสัยอะไรมาก ไม่งั้นฉันต้องตายแน่ๆเลย...’

    ระหว่างที่รอยามาโมโตะอาบน้ำ โกคุเทระก็ได้แต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมา...ฟังเสียงน้ำที่ดังมาจากในห้องน้ำ...สิบนาที...หนึ่งชั่วโมง...สามชั่วโมง...นี่มันไปอาบน้ำหรือไปขุดน้ำมาจากบ่อน้ำแร่ฟะ หิวแล้วน้า... 

โครก~คราก~ 

‘อ๋อย...ตาลายไปหมดแล้ว หิวจะตายอยู่แล้ว ไอเจ้าบ้านี่เมื่อไหร่จะเสร็จ...’

 “เมี้ยว!”

    เมื่อเสียงน้ำเริ่มเงียบหายไป โกคุเทระจึงส่งเสียงร้องออกมา คงจะคิดว่ายามาโมโตะคงจะอาบน้ำเสร็จ ตนจึงรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วไปรออยู่ที่หน้าห้องน้ำในทันที 

‘ตอนแรกฉันก็ไม่คิดที่จะทำหรอกนะแต่...คนมันหิวนิ ให้ทำไงได้ ไอเจ้าบ้านี่ก็ดันอาบน้ำนานเป็นวัน หิวจะตายอยู่แล้ว...’

 “อ้าว โกคุเทระ มาทำอะไรตรงนี้ละเนี่ย อ้อ...ฉันยังไม่ได้ให้อาหารแกเลยนิ โทษทีๆ เดี๋ยวจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ”พูดจบ ยามาโมโตะก็รีบวิ่งลงไปเอาอาหารมาให้ในทันที... 

“เหมียว...”

 ‘พอเข้าใจละ แสดงว่า ที่นายอาบน้ำนาน เพราะนายลืมนึกว่าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยละสินะ โอ้ นี่ขนาดแมวยังลืมให้อาหาร แล้วคิดยังงายยย...จะไปเป็นมือขวารุ่นที่สิบแทนฉัน เชอะ ไม่มีทาง’(me/โดนรุมข้อหาว่ายามะ(ผิดไปแล้วก้าบ))  

...แต่ก็นะ...ยังไงวันนี้ ผมก็ได้รู้ความลับอะไรบ้างอย่างของเจ้าบ้านี่...

...บางเวลา หมอนี่ก็จริงจัง จนผมเองก็แทบจะพูดไม่ออก... 

...บางเวลา หมอนี่ก็เซ่อซะจนเหลือเชื่อ ขนาดรุ่นที่สิบยังเหวอ... 

...แต่ในตอนนี้ ผมก็ได้รู้บางสิ่งบางอย่าง ที่หมอนี้ปิดผมมาตลอดเวลา... 

...พยายามปิดบังความรู้สึกบางอย่างไว้... 

...แต่ว่านะ...ไว้กลับร่างเดิมเมื่อไหร่ ก็คงจะรู้กัน... 

...จะว่าไป เป็นแมวนี่...ก็ดีเหมือนกันแหะ...

. .. ... ............ ... .. .

เอาละ ในที่สุดก็มาถึงช่วงสนทนาภาษาอนิเมกันแล้ว มาเริ่มกันเลย

เริ่มด้วย เรื่องแรก vampire knight ep6

เริ่มต้นตอน นึกย้อนอดีตไปเมื่อเซโร่ยังเป็นเด็ก(โมเอ้สุดยอดดดดดด)

ตอนนั้นที่อยู่กับอาจารย์ยางาริ(จารย์นี่คงความหล่อจริงๆเลยแหะ(นอกเรื่องตั้งแต่เริ่มเลยนะแก- -))

ทั้งคู่ก็คุยกัน เกี่ยวกับแวมไพร์ แล้วก็กลับมาที่ปัจจุบัน ตอนที่จารย์เอาปืนมาจ่อยิงเซโร่

จารย์ยิงเข้าให้ที่แขนเซโร่(เลือดโชกเลย)แล้วจารย์ก็พูดอะไรบ้างอย่าง(ข้าน้อยแปลไม่ออก ขอโทษด้วยค่ะ)

ทำให้เซ่โร่เหมือนกับว่า ยอมให้จารย์ยิง แต่ยูกิก็เข้ามาบังเซโร่ไว้

แต่เซโร่ ก็พูดประมาณว่า ไม่เป็นไร แล้วผละออกจากยูกิ

แต่ผู้อำนวยการก็วิ่งมาเอาปืนออกจากมือจารย์ยางาริ

แล้วเซโร่กับยูกิก็ขึ้นมาจากสระน้ำ(หรือบ่อ) แล้วพอยูกิกลับขึ้นห้องนอนไป

ก็นึกไปถึงตอนที่เซโร่เกือบกัดยูกิ แล้วที่จารย์ยางาริพูดไว้ตอนที่ขึ้นมาจากน้ำกับเซโร่

เช้าวันต่อมา เซโร่ไม่ได้ไปเรียน เมื่อยูกิไปที่ดูที่ห้องนอน ก็ไม่พบเซโร่

เมื่อเจอจารย์ยางาริก็เดินเข้าไปถาม(หน้าจารย์โหดเหลือร้าย) แล้วจารย์ก็บอกว่า

(อะไรซักอย่าง คัคคุนิ คำเนี่ย)จารย์ก็เดินเข้าห้องไป แล้วคานาเมะก็เดินมา

แล้วก็เดินเข้าแล้วห้องเรียนไนท์คลาสไป แต่ก่อนเข้า คานาเมะหันมาพูดกับยูกิก่อนที่จะเดินเข้าไป

ภายในห้องเรียนไนท์คลาสมืดมาก ท่าทางจารย์กะนักเรียนจะไม่ค่อยถูกกันซักเท่าไหร่

มาที่ผู้อำนวยการ ที่กำลังดูรูปของยูกิกับเซโร่ที่ถ่ายไว้ด้วยกัน ท่าทางเศร้าๆ

แล้วก็มาที่ยูกิ ที่รู้ว่าเซโร่อยู่ที่ไหน ดูเหมือนว่าเซโร่จะตกใจอยู่เหมือนกันที่เจอยูกิ

เซโร่เหมือนบอกว่าให้ยูกิไป แต่เจ้าตัวก็ไม่ไป เซโร่เล่าเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร แต่เธอคนนั้นเป็นแวมไพร์ ตอนที่จารย์ยางาริจะยิงเธอ แต่เซโร่ก็มาขวางไว้

ทำให้ผู้หญิงคนนั้นทำร้ายจารย์ยางาริ จนเลือดออกที่ใบหน้า สุดท้าย จารย์ยางาริก็ยิงเธอ

(ทำไมรู้สึกว่า ฉากนี้ ยูกิหน้าแปลกๆ) แล้วยูกิก็ลากเซโร่ไปที่ห้องน้ำ(เฮ้ยยยย!? จะทำอารายยยยยย)

แล้วยังถอดเสื้อออกอีก(อร๊ายยยยยยย! จะทำอะไรย้าาาาาา ยูกิ!!!)แต่ที่ทำอย่างนั้น

เพราะยูกิ จะให้เซโร่ดูดเลือดของเธอ แล้วดูเหมือนครั้งนี้ ยูกิจะไม่เป็นอะไร

เซโร่ดูเหมือนจะเสียใจกับการที่เขาเผลอดูดเลือดยูกิ(สีหน้าแบบนี้...อร๊างงงงงงงง)(มันเริ่มบ้าอีกแล้ว- -))

แล้วมาที่คานาเมะ ที่ออกไปข้างนอกแล้วเจอเข้ากับจารย์ยางาริ แล้วจารย์ก็พูดไปเรื่องอะไรซักอย่าง...

วันต่อมา ตอนนั่งเรียน ยูกิสังหรณ์ใจเกี่ยวกับเซโร่ เลยรีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของจารย์ แล้วพบว่า

จารย์กำลังจะยิ่งเซโร่ที่นั่งคุกเข้าอยู่ตรงหน้า ยูกิเลยตะโกนเรียกชื่อเซโร่ ทำให้เซโร่จับปืนแหงนขึ้น

กระสุนเลยไม่โดนเซโร่ สุดท้าย เซโร่ก็รอด...จบตอน...

ตอนท้ายนู๋ดูผ่านๆ เลยสรุปจบง่ายแบบนี้ แหะๆ ตั้งแต่ต้นจนจบตอนเลย

คราวหน้าก็อย่าลืมติดตามแวมไพร์ไนท์กันต่อนะ

อ่า...เรื่องอะไรต่อดี...อืม...อืม..........ช่วงนี้ไม่ค่อยจะมีอะไรดูเลยแหะ ดูอยู่แค่สองเรื่อง

ถ้าใครมีอนิเมเรื่องไหรอยากแนะนำให้ดูก็ ตามสบายเลยนะคะ

งั้นคราวนี้ ก็ต้องจบการสนทนาเพียงเท่านี้ คราวหน้าอย่าลืมติดตามสปอยล์ของอนิเม

ที่เพิ่งออกมาใหม่สดๆร้อนๆกันนะคะ...จบข่าว...

 . .. ... ............ ... .. .

สองวันที่ผ่านมาฝนตกหนักมากเลย ลมก็แรง

แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้ข้าน้อยสามารถปั่นฟิคต่อไปได้

ในตอนต่อไป แน่นอนว่าจะต้องเกี่ยวกับฝนชัวป้าบ

แล้วก็ โรงเรียนเลื่อนวันเปิดเทอม ไปตั้งเดือนหน้าแน่ะ

เพราะฉะนั้น ข้าน้อยก็ยังพอมีเวลาปั่นงานอีกเยอะพอสมควรเลย...

แล้วเช้านี้ อยู่ดีๆก็เป็นอะไรไม่รู้ น้ำตาร่วง บ่อแตกแล้วเหรอ จะได้ไปสร้างเขื่อนใหม่...

คนยิ่งต้องรีบปั่นงาน สุดท้ายเอาแต่นั่งปาดน้ำตาออก แล้วมันจะเสร็จไหม...

แล้วก็...อีกเรื่องนึง อีกไม่นานข้าน้อยก็จะเปลี่ยนธีมแล้ว เอาเป็นแบบมีสีสันหน่อย

แถมเอาใจแม่ยกคู่8059ทั้งหลายด้วย หุหุ แล้วก็ ถ้าเกิดใครอยากให้ข้าน้อยเขียนฟิคเรื่องไหน

ก็บอกมาได้เลยนะ ข้าน้อยจะลองเขียนดู เพื่อสำเร็จ(หรือเละไม่เป็นท่า)

เมื่อคืนลองนอนคิดๆไป คิดชื่อฟิคxsออกมา มันสุดหูรูดเหลือเกิน อยากทราบกันแล้วใช่มั้ยค่ะ ก็...

รั่วสุดฤทธิ์ พิชิตมายา!!!(เตรียวตัวขำค้างกันหลังจอ) ง่ายๆเลยคือ เรื่องนี้ ป๋าแซนรั่วสุดฤทธิ์

พิชิตมายาสควอโล่...หนึ่ง...สอง...สาม...กร๊ากกกกกกก ไม่ไหวแล้วโว้ย คิดได้ไงเนี่ย....

(ก็คิดเองไม่ใช่เรอะ- -)

เอาละ สุดท้ายแล้วนะ จะรีบมาลงฟิคต่อ แล้วก็รอรีบอรน์ตอนต่อไปเพื่อลงสปอยล์ด้วย

แล้วเจอกันใหม่ โชคดีนะ ขอตัวไปงีบหน่อย ง่วงสุดๆ แล้วพบกันใหม่ในวันอันสดใส

- - -ซาโยนาระ- - -