~ +R e B o r N+ ~

โอ๊ส! สะวีดัดยามเย็น วันนี้มาแปะฟิคต่อตามสัญญา

ว่าแล้วก็แปะเลยดีกว่า แล้วค่อยมาคุยกันหลังจอ มีเรื่องคุยกันเยอะแยะ

แต่ตอนนี้ มาอ่านฟิครีบอร์นกันก่อนดีกว่า เอาละ เตรียมตัว อ่านโลดดดดดดดดดด!!!

8059 โกคุเหมียวเหมียวขอเกี่ยวหัวใจนายเบสบอล

8059 Part 3 มาอาบน้ำกัน(O.O)<<<(ตาวาวเชียวนะ)

 

 

ณ บ้านของยามาโมโตะ บนห้องนอนของยามาโมโตะ

 

ฟุบ!

 

 

‘บ้าชะมัดเลยแหะ พูดไปได้ยังไงกันนะ ว่าเราอิจฉาสึนะ อย่างนี้ สึนะก็ต้องรู้แล้วน่ะสิ ว่าฉันน่ะ...’

 

 

“เหมียว...”

 

 

‘ไม่มีทางๆๆ ฉันคงจะหูฝาดไปเองที่ได้ยินหมอนี่พูดไปแบบนั้นกับจามาล มันจะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า ใช่มั้ยละ’

 

 

‘แต่มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว...’

 

 

‘แต่ว่าฉันก็ไม่ได้เป็นคนไร้ความรู้สึกหรอกนะ...’

 

 

“เฮ้อ.../เหมียว...”

 

 

   เวลาไหลเวียนผ่านไปเรื่อยๆ..เรื่อยๆ...ยามาโมโตะนอนครุ่นคิดอยู่กับเรื่องที่พูดไปเมื่อตอนที่อยู่บ้านสึนะ แถมเจ้าตัวยังได้ยินอีก ดีที่ไม่ใช่โกคุเทระ ไม่งั้น ตัวเขาเองคงจะต้องโดนโกคุเทระโกรธเอาแน่ๆ หมอนั่นยิ่งฟิวส์ขาดง่ายๆอยู่ โกคุเทระเอง ก็นอนร้องเหมียวๆคิดไปเรื่อย...ว่ามันคงจะเป็นแค่เรื่องที่ไม่น่าเป็นความจริง...

 

 

“นา~มี้~โม ~รี้~ สีเขียว...คา..จี อืม...”ยามาโมโตะที่ผล่อยหลับไป จู่ๆก็เผลอละเมอร้องออกมาเป็นเพลงรร. ซึ่งมันเป็นอะไรที่แปลกสุดๆ(ยามะ รั่วแล้วนะเพ่)

 

 

“อืม..ฮ้าวววว...อ่ะ นี่ฉันเผลอหลับไปเหรอเนี่ย...จนได้เลยนะเรา อืม...ไม่มีอะไรจะทำเลยแหะ...”

 

 

“เมี้ยว!”

 

 

“มีอะไรเหรอโกคุเทระ ร้องทำไม หืม?”ยามาโมโตะเดินไปหาโกคุเทระที่อยู่ๆก็ร้องขึ้นมา ทำให้พี่แกอุ้มโกคุขึ้นมา และ...

 

 

‘ฉันจะร้องแล้วมันทำไมฟร้า เฮ้ย...อย่าเข้ามาใกล้นะ เอาหน้านายออกไป เอาออกปายยยย อย่านะ จะทำอะไรของแกน่ะO///O’

 

จุ๊บ!

 

 

“เหมียวววววว!!!”

 

 

“อ่ะ...เอ๋...โทษทีนะ เมื่อกี๊ฉันทำอะไรแกเหรอ...”

 

 

‘อ้ากกกกกก ไอบ้า ไอฉวยโอกาศ ไอลามก ขนาดเป็นแมวแกยังอุตส่าห์แต๊ะอั๋งฉัน แก...ตายซะเถอะ ย้ากกกกก’

 

 

“เฮ้ๆๆ ใจเย็นหน่อยเจ้าเหมียว ร้อนรึไง ถ้าร้อนฉันจะได้อาบน้ำให้ จะว่าไป ตั้งแต่ได้แกมาเลี้ยง ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนิ น่าสนุกดีแหะ งั้นมาอาบน้ำกันเถอะนะโกคุเทระ”พูดจบ ยามะก็อุ้มโกคุเทระไปยังห้องน้ำในทันที(เอาแล้วๆ)

 

 

‘ไม่น่าร้องเลยตู ความซวยมาเยือนอีกแล้ว ฮือ...’

 

...ในห้องอาบน้ำ...

 

ซ่า~

 

 

“เหมียวๆๆ”

 

 

‘มันเย็นนะเฟ้ย อย่าสาดมาทั้งถังสิฟะ คนนะ ไม่ใช่ต้นไม้ จะได้สาดทีแล้วโตเร็วๆ...’

 

 

“อยู่นิ่งๆหน่อยซี่ หนาวรึไงกัน....อ่า..แชมพูอยู่ไหนเนี่ย...อ่ะ! เจอแล้ว”เมื่อเห็นขวดแชมพู ยามาโมโตะก็ไม่รอช้ารีบราดแชมพูลงบนตัวโกคุเทระในทันที ทำให้พี่แกดิ้นแหลกร้องลั่นบ้านแทบพัง

 

 

“โทษทีนะโกคุเทระ เผอิญ...ฉันไม่เคยอาบน้ำให้แมวหรอก เลยไม่คุ้นน่ะ  ฮะๆ”(...ดูทำเข้า...ดูพี่แกทำ...ยังอุตส่าห์ยิ้มอีกนะ...แล้วโกคุตรูละค่ะ ยามะเอ้ย...)

 

 

‘ใครก็ได้บอกทีว่าผมต้องหูฝาดแน่ๆ...ถ้านายไม่เคยอาบน้ำให้สัตว์ตัวไหนมาก่อน...แล้วจะมาอาบให้ฉันทำไมฟร้า~’<<<เอาน่าโกคุ ยามะเค้าตั้งใจอาบให้น้า ใช่มั้ยๆ^^”

 

 

“แง้ว...”

 

ซ่า...

 

 

‘น่าน...มาอีกถัง...ตัวฉันยังสูงไม่ถึงเมตร...แต่น้ำมันมาทีเป็นลิตร...นี่แกจะฆ่าฉันรึงายยยยย’

 

 

“แค่กๆ...เหมียว...- -...”

 

 

“เสร็จแล้วๆ...อ่า...ผ้าขนหนู...อ่ะๆๆ จะไปไหน มานี่ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”ยังไม่ทันที่โกคุเทระจะวิ่งออกไปข้าง ก็โดนยามาโมโตะจับมาเช็ดตัวเสียก่อน(แขนพี่แกยาวจริงๆ)

 

 

“เหมียวๆๆ”โกคุเทระดิ้นไม่หยุดภายใต้ผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวสะอาดที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

 

 

   และเมื่อเช็ดตัวเสร็จ โกคุเทระก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกในทันที แต่ก็ไม่ได้ไปไหนไกล แต่ไปนอนอยู่บนที่นอนของยามาโมโตะ ในรูปแบบที่ว่า...เห็นแล้วมันต้องจับกอดให้ได้ซักที แล้วที่โกคุเทระเล่นไปนอนบนเตียงแบบนั้น ตรงกลางเตียงซะด้วย พี่แกคง

จะคิดว่า มันคงทำให้ยามาโมโตะไม่ได้นอน(ซึ่งแท้จริงแล้ว ยามะนอนได้สบายๆ)

 

ฟุบ!

 

 

“นี่ คิดจะแย่งที่นอนฉันงั้นเหรอ หืม? ว่าไงเจ้าเหมียวขนเทา...”สิ้นเสียงยามาโมโตะ เขาก็เอานิ้วไปจี้ที่ท้องของโกคุเทระ ทำให้โกคุเทระต้องดิ้นไปดิ้นมาด้วยความที่ตนบ้าจี้

 

 

“เหมียวๆๆ~”

 

 

“ฮะๆๆ หืมมมม...ว่าไง...จะแย่งที่ฉันเหรอ แน่ใจนะ...”ยามาโมโตะพูดไปจี้ท้องโกคุเทระไปไม่หยุด สักพัก ยามาโมโตะหยุดแกล้งโกคุเทระแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆโกคุเทระ แล้วยังอุ้มโกคุเทระให้มานอนใกล้ๆอีก(อร๊างงงง<<<เสียงไอคนแต่งมันเพี้ยนไปแล้ว...)

 

 

‘นี่เป็นอะไรของมันอีกเนี่ย เดี๋ยวบ้าเดี๋ยวซึม...แปลกคนจริง...’

 

. .. ... ............ ... .. .

 

 

...เพราะว่าเรา...ชอบโกคุเทระงั้นเหรอ ถึงได้พูดออกไปแบบนั้น...

 

...เราอิจฉา...อิจฉาสึนะ...ที่เขาเป็นคนที่โกคุเทระดูสนิทสนมมากกว่าเรา...

 

...เพราะอะไรกันนะ...ทำไมฉันถึงต้องเศร้า...

 

...มันก็เป็นเพียงแค่ความหวังลมๆแล้งๆ ที่ไม่มีทางเป็นจริง...

 

...ฉันกับโกคุเทระน่ะ...นั่นสินะ มันคงจะเป็นไปไม่ได้หรอก...

 

 

“ไม่มีทาง...เป็นไปได้เลย...”

 

 

   หยดน้ำใสไหลรินอาบแก้มของยามาโมโตะ จนหยุดลงบนตัวของโกคุเทระ...นี่เขากำลังร้องไห้...งั้นเหรอ...

 

 

“เหมียว...”

 

 

‘ร้องไห้ทำไมกันฮะ...แล้วที่พูดเมื่อกี๊นี้น่ะ มันหมายความว่าไงกันนะ หรือว่า หมอนี่นึกถึงเรื่องนั้นอยู่...’

 

 

“ข..ขอโทษทีนะโกคุเทระ เปียกอีกแล้วสิ ขอโทษด้วยนะ...ฉันนี่มัน...อ่อนหัดจริงๆเลยนะ ฮะๆ ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะนะ

ก็แค่...เรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้น่ะ...”สิ้นเสียง ยามาโมโตะก็ลุกไปจากเตียง ปล่อยโกคุเทระยังงงกับการกระทำของยามาโมโตะ

 อยู่...

 

 

‘หมอนั่น...กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ...’

(อย่าลืมติดตามตอนต่อไปกันนะ)

. .. ... ............. ... .. .

 

เอาละ ถึงเวลา สนทนาภาษาอนิเมแล้ว มาเริ่มกันเลย

 

เรื่องแรก เริ่มต้นด้วย สปอยล์ รีบอร์น ep82(ใครยังไม่ได้ดูระวังเสียอารมณ์นะจ้ะ)

(ขอพูดอีกนิดก่อนอ่าน ข้าน้อยจะเก็บสปอยล์แต่ฉากต่อสู้นะ(ซึ่งมันก็เกือบทั้งเรื่องเลยละนะ))

ต่อจากตอนที่แล้ว ในขณะที่กำลังสู้กับแกมม่า ยามาโมโตะล้มลงไปด้วยพลังของแกมม่า

โกคุเทระที่เห็นดังนั้น ก็ช่วยอะไรไม่ได้  แกมม่าได้เล่าอะไรซักอย่างเกี่ยวกับจูไดเมะ

ทำให้โกคุเทระต้องปล่อยพลังออกไปเพื่อสู้กับแกมม่า

แต่ก็โดนพลังของแกมม่าซึ่งเป็นจิ้งจอกสองหัวสวนกลับ ทำให้โกคุเทระล้มลงไป

แกมม่าเดินเข้ามาใกล้โกคุเทระแล้วเอาไม้ของเขากดลงไปที่คอของโกคุ

แล้วเอาใช้เหยียบลงไปที่มือของโกคุเทระอย่างรุนแรง(เสียงร้องโกคุน่ากลัวมาก ด้วยความเจ็บปวด

ทรมาณ ข้าน้อยเผลอกำมือด้วยความแค้น บังอาจทำอย่างนี้กับโกคุของเหล่าแฟนๆได้ยังงายยยยย)

เมื่อยามาโมโตะได้สติ และเอาดาบฟาดไปที่แกมม่า แต่แกมม่ากลับไหวตัวทัน

แกมม่าจึงใช้พลังอีกครั้ง ทำให้ยามาโมโตะสลบไป แล้วแกมม่าก็เดินที่ที่โกคุ แล้วดึงตัวของเขาขึ้นมา

โดยใช้มือกดหน้าของโกคุไว้ โกคุเทระจึงถุยน้ำลายใส่แกมม่า ทำให้เขาจับโกคุแหงนหน้าขึ้น

(เสียงร้องทรมาณอีกแล้ว แกมม่าโหดร้าย...)แล้วแกมม่าก็เหวี่ยงโกคุเทระลงกับพื้น

แล้วใช้ไม้ของเขาฟาดลงไปที่ร่างของโกคุเทระ(กร๊าซซซซซ ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยย)

และในขณะที่แกมม่ากำลังจะใช้พลังทำลายยามะกับโกคุ ก็ถูกพลังของใครคนหนึ่งขัดจังหวะเข้า... 

บุคคลที่มีนกสีเหลืองร้องเพลงได้อยู่ใกล้ตัว และ มีท่อนฝาเป็นอาวุธ

เขาจะเป็นใครไม่ได้ นอกจาก...ค...ค..คุณ..คุณ...คุณฮิบารี้!!!!!!!!

(ขอนอกเรื่องครู่(รู้สึกมันเกือบทั้งตอนแล้วละนะ ไอการนอกเรื่องเนี่ย)

...คุณฮิบาริเสียงเท่ห์สุดยอดไปเลยคร่า><หล่อขึ้นเยอะเลย)มาเข้าเรื่องต่อ...

และแล้ว ก็เริ่มเปิดฉากการต่อสู้ระหว่างฮิบาริกับแกมม่า

ฮิบาริฝีมือไม่เบา แกมม่าโดนใส่ไปเยอะ และในขณะที่แกมม่าลอยตัวขึ้นไปบนท้องฟ้า

โดยที่ไม่ทันได้ระวัง แกมม่าติดกับของฮิบาริ ซึ่งเป็นเหมือนลูกระเบิดใหญ่มหึมา

แกมม่าถูกเหล็กแหลมทิ่มเข้า และในจังหวะนั้นเอง ฮิบาริก็ซัดแกมม่าไปอีกครั้ง...เป็นอัน...จบตอน...

(สปอยล์ยาวไม่ใช่เล่นเลยแหะ ความจริง อันนี้น่ะ พิมพ์รอบสอง

รอบแรกตอนเซฟ เน็ตหลุด เป็นตอนที่เขียนสปอยล์รีบอร์นพอดีเลย แต่ก็ไม่เป็นไร สุดท้ายก็เขียนเสร็จจนได้) 

 

มาต่อด้วย คุยเกี่ยวกับสปอยล์ฟาฟเนอร์ ตอนจบกันดีกว่า เพิ่งดูจบพอดี เอาละ...

โซชี้!!!!!!!!!!!!!!ต้องกลับมาจริงๆนะ อย่าปล่อยให้คาซึกิเค้ารอนานนักละ...

(เอ่อ...นี่เค้าเรียกว่าสปอยล์แน่เหรอ)

TTOTT ซึ้งคำพูดคาซึกิตอนจบ ที่ว่า...โซชิ ฉันจะอยู่ที่นี่ ฉันจะรอนาย อยู่ที่นี่ ตลอดไป...

((นั่งฟังไปพิมพ์ไป หุหุ)ฟังไปดีๆแล้ว ตอนนี้มันส่อแววความวายของคู่นี้สุดๆเลยนะเนี่ย)

ซึ้งและเศร้าสุดๆไปเลยเฟร้ย>W< /TWT(อารมณ์มันซ้อน)

ขอลงคำพูดตอบจบตอนของเรื่อง ซึ่งโซชิได้พูดไว้

...ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นชีวิตที่ทุกทรมาณ แต่ผม ก็คงเลือกที่จะมีตัวตน

เพื่อที่จะได้ กลับมาพบกับเขาอีกครั้ง และตราบใดที่นายยังคงเชื่อมั่นในตัวฉัน

ซักวันฉันจะกลับมาหา ยังที่ซึ่งมีนายอยู่...

(สรุปมันก็คือสปอยล์คำพูดนั่นเอง- -(และมันช่างรักกันอะไรเช่นนี้><))

 

ซึ้งโว้ยยยยยยยย(นั่งซับน้ำตา ซิกๆ)ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่ในหัวมันสั่งให้ทำอยู่เหมือนกัน ฮะๆ

 

ต่อด้วย เรื่องของปุริอีกครั้ง กำลังนั่งรอดูภาคOVAที่มาถึงตอน Finalแล้ว

เผอิญเมื่อกี๊ไปเจอวิดีโอตัวอย่างมา อลังการงานสร้างจริงๆคับท่าน

ก็คงจา...เป็นตอนเดียวกันในนิตยสารบูมที่เคยคุยไว้ในเอ็นทรี่ที่แล้ว

คงจะเป็นตอนจบเหมือนกัน เพราะเป็นตอนที่แข่งกับริคไค...(รื้อหาหนังสือ...)

โอ้! ใช่ๆๆ ของเนชั่นอยู่เล่ม40แล้ว(เริ่มรู้สึกว่าจะกลับมาบ้าปุริอีกครั้งซะแล้วแหะ)

ถ้าออกเมื่อไหร่จะรีบไปดูในทันทีเลย!

 

. .. ... ............ ... .. .

 

วันนี้ไปเดินเล่นแถวสะพานเหล็กมา เดินไปเดินมานานพอดู

แต่ดันไปเจอร้านที่น่าสนใจอยู่ร้านนึง

แต่มันเป็นได้แค่อาหารตา เพราะเจ้าของร้านไม่อยู่....

แงงงงงงงงง้!~ ทำไมทำอย่างเน้กับหนู ง่ะ...

มันเป็นป้ายเหล็กลายโกคุ กับยามะ และอีกหล่ยๆคนจากรีบอร์น

อ้ากกกกกกก!!! อยากด้ายยยยย!!! แถมมีการ์ดเรื่องเคียว คะระ มาโอด้วย

แต่เจ้าของร้านไม่อยู่....

แต่ก็...ก็ไม่ได้ถึงกับเสียดายมาก เพราะก็ได้ซีดีอนิเมมาสามเรื่อง

แล้วก็หนังสือสามเล่ม...

 

อืม...อีกแค่อาทิตย์เดียว เวลาแห่งความสุขของข้าน้อย...ถึงเวลาลืมตาลืมโลกแห่งโอตาคุ

และลืมตาสู่โลกของเด็กเรียนแล้ว...(โอเวอร์จริงจริ้ง)วันที่20นี้แล้วละ อ่า...

จะพยายาม...ทำตัวดีๆก็แล้วกัน เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ

 

สุดท้ายแล้ว คราวหน้า จะมาแปะฟิคต่อ คุยสปอยล์อนิเมน่าติดตาม

แล้วเจอกันใหม่ โชคดีนะทุกคน

 

- - -ซาโยนาระ- - -