Fanfiction KHR 8059 part 2 + สนทนาวันหยุด2 คุยSpoil KHR ep81
posted on 04 May 2008 19:30 by calmseason in Animeโอ๊ส! สะวีดัดยามค่ำ มาอัพตอนดึกอีกวันแล้ว
มาแปะฟิคต่อ พรุ่งนี้ขอพักฟิคซักวัน ลงแฟนอาร์ตซะหน่อย
ส่วนใครยังไม่ได้อ่านตอนแรก จิ้มไปที่นี่
http://calmseason.exteen.com/20080429/fanfiction-khr-8059-hbd-hibari-sama
เอาละ แปะฟิค อ่านโลดดดดด
8059 โกคุเหมียวเหมียวขอเกี่ยวหัวใจนายเบสบอล
8059 Part 2 ป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนอาหาร ป้อนความรัก^^(ยาวหน่อยนะ)
เช้าวันรุ่งขึ้น ยามาโมโตะเดินทางไปยังบ้านสึนะ โดยที่อุ้มโกคุเทระที่ยังหลับอยู่ไปด้วย
“สวัสดีครับ สึนะอยู่มั้ยครับ”เมื่อมาถึงบ้าน คุณแม่ของสึนะก็ออกมาเปิดประตูต้อนรับ
“อยู่จ้ะ อยู่บนห้องน่ะ ตามสบายเลยนะจ้ะยามาโมโตะคุง”
“ขอบคุณครับ”
ณ ห้องของสึนะ
“ไงสึนะ รบกวนหน่อยนะ”
“หวัดดียามาโมโตะ ตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจหรอก ว่าแต่...นายเลี้ยงเจ้าตัวนี้เป็นยังไงบ้างละ ยังหลับอยู่เลยเหรอเนี่ย...”เมื่อยามาโมโตะเข้ามาในห้อง สึนะก็มองไปยังโกคุเทระในร่างแมวที่ยังหลับไหลอยู่ในอ้อมแขนของยามาโมโตะ
“เลี้ยงง่ายมากเลยละ เชื่องดีด้วย แถมยังฉลาดอีก ชื่อโกคุเทระน่ะ จะว่าไป มันก็คล้ายๆหมอนั่นน่ะนะ ฮะๆ”
“นั่นสินะ ถ้าเลี้ยงแล้วเชื่องฉันก็หายห่วงแล้วละ แหะๆ”
‘ไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูเลยนะ ไอคำว่าเชื่องเนี่ย...’
“เหมียว...”
“อ่ะ โกคุเทระตื่นแล้วละยามาโมโตะ ดูสิ”เมื่อโกคุเทระตื่นขึ้น สึนะจึงเรียกให้ยามาโมโตะดู
“ตื่นแล้วเหรอ ขี้เซาจังเลยนะ ฮะๆ”เมื่อเห็นดังนั้น ยามาโมโตะจึงลูบหัวโกคุเทระไปทีนึง สึนะที่จ้องมองอยู่เกิดอาการงงนิดๆ เพราะ ถ้าเป็นยามาโมโตะ โกคุเทระไม่น่าจะเชื่องได้ขนาดนี้ น่าจะกัดกันซะมากกว่า
‘แต่มันก็คงเป็นเพราะพึ่งตื่นนั่นละ มั่ง...’
‘...ที่ไหนง่ะ...’
‘แต่ว่า...มันก็น่าจะมีรอยอะไรที่ตัวยามาโมโตะบ้าง เพราะตอนที่เป็นคนปกติแค่โดนตัวนิดหน่อยก็แทบจะคว้าไดนาไมท์ให้ไปกินอยู่แล้ว อืม...แปลกดีวุ้ย...’
“เหมียว!”
“ม...มีอะไรเหรอโกคุเทระ”เมื่ออยู่ดีๆกคุเทระเกิดส่งเสียงร้องขึ้นมา โดยมี่สายตานั้นจ้องอยู่ที่สึนะ ทำให้เจ้าตัวต้องรีบถามขึ้นในทันที
‘โอ้ววว~สวรรค์ทรงโปรด ในที่สุดกระผมก็ได้เจอรุ่นที่สิบซะที เป็นบุญของกระผมเหลือเกิน TwT’
“เหมียว~”ไม่ทันไร โกคุเทระที่อยู่ในร่างแมวจึงใช้โอกาศนี้ให้เป็นประโยชน์ โดยเข้าไปคลอเคลีย ออดอ้อน ซุกไซร้สึนะอย่าง
เต็มประดา ทำให้ยามาโมโตะขำออกมา แต่สึนะกลับอึ้งมากกว่า...
‘เฮ้ย!?นี่พี่แกเป็นแมวจนเพี้ยนไปแล้วรึงายยยย อย่าทำอย่างนี้น้า จั๊กจี้โว้ยยยยย!!!’
‘หึหึหึ รุ่นที่สิบครับ ขอโทษนะครับ แต่ในเมื่อตัวผมเป็นแบบนี้แล้ว ผมก็ต้องทำตัวให้มันเป็นประโยชน์สิครับ...’
“ฮ่าๆๆๆ โอ๊ย จั๊กจี้ ไม่เอาน่าโกคุเทระคุง ไม่เอาแล้ว อ่ะ ฮ่าๆๆ”สึนะถึงกับปล่อยก๊ากออกมาด้วยความที่พี่แกบ้าจี้สุดชีวิต
“เมี้ยวO.O”
‘เอ่อ...ใครก็ได้บอกทีว่าผมตาฝาด ทำไมอยู่ดีๆพี่แกถึงได้ทำหน้าทำตาแอ๊บแบ๊วอย่างน้านนนนน’
“หืม?มีอะไรเหรอสึนะ นิ่งเชียว เฮ้ สึนะ”
‘สายตาแบบนั้น...มันต้องมีอะไรแน่ๆ...มีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด เสียวสันหลังจริง...’
“อ...เอ่อ...นี่ยามาโมโตะ...ฉ...ฉันคิดว่า โกคุเทระ..คงจะหิวแล้ว พ..พาเขาไปกินข้าวก่อนเถอะ(ก่อนที่เขาจะกินฉันTOT)
“เหมียวๆๆ”
‘อะไรนะรุ่นที่สิบ ผมไม่ได้หิวซักหน่อย ผมแค่อยากเล่นกับรุ่นที่สิบเองนะครับ ง่า อย่าคิดอะไรไกลนักสิครับรุ่นที่สิบ ไอ้เจ้าบ้ายา
มะปล่อยช้านนนนนน~’
“เห...แต่ว่า...ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมไปง่ายๆเลยนะ ท่าทางจะติดนาย ฮะๆ ทำไมนายไม่ลองให้มันเองละ ฉันว่า มันอาจจะชอบก็ได้นะ”ว่าแล้ว ยามาโมโตะก็ส่งโกคุเทระไปให้สึนะ ทำให้พี่แกเริ่มทำแบ๊วอีกแล้ว...
(อ้าวกรรม ตกลงมันคู่ใครกันแน่ฟร้า ไอ้เจ้าบ้ายามะเดี๋ยวปั๊ดแม่ตัดบททิ้งซะเลยนิ/me โดนสาวกยามะรุมตื้บ ไม่ตัดแล้วค่ะไม่ตัด)
“หา!!!จ..จ...จะดีเหรอยามาโมโตะฉันว่าไม่ดีม้างงงง ให้นายให้มันดีกว่านะ ฉันเลี้ยงแมวไม่เก่งหรอก แหะๆ ไม่งั้นฉันจะได้ชื่อว่าเจ้าห่วยสึนะเหรอ ใช่มั้ยละ ฮะๆ ฮะๆ...”แล้วสึนะก็ส่งโกคุเทระไปให้ยามาโมโตะ
“แต่ฉันว่าให้นายดีกว่าน้า เพราะฉันคิดว่าฉันมีซ้อม...”
“นายดีกว่าเยอะ น้าๆ ยามาโมโตะ ฉันเองก็มีการบ้าน...”
“นายดีกว่าม้าง ก็ดูตาเจ้าโกคุเทระสิ มองนายตาละห้อยเชียว”
“ก็เพราะว่ามันคงอยากบอกให้ฉันเอาไปให้นายเลี้ยงยังไงเล่า”
“ไม่ใช่นะฉันว่ามันคงอยากให้นายป้อนข้าวให้มันมากกว่า ดูสิ ตัวก็ยังไม่โตมากด้วย”
“ก็เพราะว่ายังไม่โตมากไง ฉันมันด้อยประสบการณ์ ฉะนั้น เลี้ยงซะเถอะนะยามาโมโตะ”
“ไม่ นายต้องเลี้ยง สึนะ...”
“ไม่ นายต่างหากต้องเลี้ยง ยามาโมโตะ...”
“ฮึ่ม...”ทั้งสึนะและยามาโมโตะต่างก็ไม่มีใครยอมใคร โกคุเทระถูกส่งไปส่งมาซะจนตาลาย ตอนนี้กำลังจะถูกบี้แบนแล้ว...
“เหมียววว!”
‘นี่มันอะไรกันเนี่ย แค่ป้อนข้าว จะฆ่ากันให้ตายเลยรึงาย เห็นหัวฉันมั่งเซ่’
“เอ่อ...โทษทีนะ เมื่อกี๊ฉันคงจะโมโหมากไปหน่อย เอางี้มั้ย พวกเรามาช่วยกันให้อาหารโกคุเทระดีกว่า ถึงเมื่อวานฉันจะเคยให้
มันแล้ว แต่มันกินน้อยมาก ถ้าพวกเราช่วยกันมันอาจจะยอมกินก็ได้ สนุกดีออก ดีมั้ยสึนะ”
“นั่นสินะ ฉันก็ว่างั้น งั้นฉันจะลงปหาอะไรในครัวมาให้นะ”
“อืม ฝากด้วยนะ”
“นี่ วันนี้แกต้องกินเยอะๆนะ เดี๋ยวจะไม่มีแรงเอา เข้าใจมั้ยโกคุเทระ”
“เหมียว...”
‘ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นที่สิบฉันไม่ยอมให้นายมาช่วยหรอก ชิ ถ้าฉันคืนร่างเมื่อไหร่ฉันเอานายตายแน่ไอ้เจ้าบ้า’
เวลาผ่านไปไม่นานนัก สึนะกับเบียงกี้ก็ขึ้นมาพร้อมกัน ทำให้โกคุเทระเกิดอาการท้องไส้ปั่นป่วน สร่างความสงสัยให้กับยามา
โมโตะและเบียงกี้เป็นอย่างมาก
“อ้าว เหมียวน้อยตัวนั้นเป็นอะไรไปละนั่น ฉันแวะเอาอาหารมาให้น่ะ หวังวาคงจะชอบกันนะ ฉันไปละ...”
“เฮ้อ...งั้นพวกเรามาเริ่มกันเลยเถอะ ดูเหมือนว่ามันคงจะหิวเต็มที่แล้วละ”
และแล้ว ทั้งสึนะและยามาโมโตะต่างก็ช่วยกันป้อนให้คนละคำสองคำ โกคุเทระเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรมากนักอาหารก็มีทั้งกินบ้างและกินบ้าง(กินของยามะด้วยละ คุฟุฟุฟุ((แอบคิดอะไรกันอยู่...- -))
“เหมียว~”
“ฉันว่ามันคงจะอิ่มแล้วละ”ยามาโมโตะพูดขึ้นหลังโกคุเทระร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับจะพูดว่า...กินไม่ลงแล้ว...
“นั่นสินะ งั้นฉันเอาลงเก็บก่อนละกัน นายอยู่เป็นเพื่อนโกคุเทระละกันนะ”พูดจบ สึนะก็หอบข้าวหอบของลงไปข้างล่าง โดยที่
มีเสียงตึงตังเล็กน้อยจากการก้าวพลาดตกบันได...
“เหมียว...”
‘ทำไมฉันถึงต้องมาอยู่กับไอเจ้าบ้านี่แค่สองคนด้วยนะ...เลิกลูบหัวฉันได้แล้วเฟ้ยยย’
และเมื่อสึนะขึ้นมาถึงห้อง
“นี่สึนะ ช่วงนี้โกคุเทระเค้าไปไหนเหรอ ปกติเห็นจะมาหานายทุกวันเลยนิ ว่าไง...”
‘โอ๊ยยยย ไอเซ่อเอ้ย ก็ฉันอยู่ตรงหน้านายนี่ไงเล่า’
“ค..คือว่า...อ้อ โกคุเทระคุงบอกว่า ช่วงนี้...มีธุระ เลยมาที่บ้านฉันไม่ได้น่ะ อาทิตย์หน้าเขาคงจะมาได้แล้วละ อย่าห่วงไปเลย”
“งั้นเหรอ...อืม...งั้นฉันขอลงไปเดินเล่นข้างล่างหน่อยนะ เดี๋ยวมา นายจะไปด้วยก็ได้นะ เออ...แล้วก็ ฉันฝากโกคุเทระไว้กับนาย
ก่อนแล้วกันนะ ไปละ”
‘อ้าวเฮ้ย! ชิ_หายแล้วตู ไหงพูดเองเออเองเงี้ยะ เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งทิ้งฉันปายยยยย นู๋ยังเวอร์จิ้นอยู่เลยน้า’(เฮ้ยนี่ ข้าน้อยแค่ให้อยู่กับแมวนะ ถึงจะเป็นโกคุ แต่คุณพี่แกคิดอะไรอยู่มิทราบฮะ- -)
‘อ้า~ในที่สุด สวรรค์ทรงโปรด ท่านเมตตาข้าแล้ว คิกๆๆ แต่ทำไมรุ่นที่สิบต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วยละ กลัวผมจะกินรุ่นที่สิบรึไง
กัน...’
บริเวณชั้นล่าง ยามาโมโตะเดินเล่นอยู่ตรงสนามหญ้าเล็กๆภายในบ้านของสึนะ เดินวนไปวนมาโดยที่ไม่ได้ใส่ใจอะไรจนกระทั่ง...
โป้ก!
“โอ๊ย!เจ็บๆ...อ่ะ คุณ...จามาลนี่ มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ”
“หึหึ ก็เปล่าหรอก ฉันแค่มีเรื่องไร้สาระบ้างอย่างอยากถามเฉยๆ...เกี่ยวกับฮายาโตะน่ะ...”
“เอ๋?โกคุเทระน่ะเหรอครับ”ยามาโมโตะถามจามาลกลับด้วยความงุนงง อะไรกัน จู่ๆก็มาถามฉันเฉย
“ฉันก็แค่อยากรู้ ว่านายจะไปสนใจคนอย่างเจ้าเด็กนั่นไปทำไมกัน ถึงนายจะสนใจเค้าไป แต่คนอย่างเขาน่ะ คงจะไม่รู้สึกอะไรหรอกมั่ง เจ้านั่นน่ะ วันๆก็เอาแต่ปกป้องวองโกเล่รุ่นสิบ กับแจกไดนาไมท์ให้กินกันไปวันๆ ฉันอยากถามนายว่าน นิสัยอย่างฮายาโตะน่ะ ทำไมนายถึงได้สนใจเขานัก”น่าแปลก ที่จู่ๆ จามาลก็ถามคำถามแบบนี้กับเขา ทำให้ยามาโมโตะหนักใจขึ้นมา...ทำไมถึงได้รู้ความคิดของเราละ...
“ก็เพราะว่า หมอนั่นน่ะ ไม่เหมือนใครยังไงละครับ ถึงเขาจะไม่ชอบขี้หน้าผมซักเท่าไหร่ ผมก็ไม่ว่าอะไร ถึงผมอาจจะอิจฉาสึนะอยู่นิดๆ ก็เพราะว่าสึนะน่ะ เป็นคนที่เขานับถือ และเป็นคนที่เขาคอยปกป้องอยู่ตลอด จนบางครั้งก็ลืมปกป้องตัวเอง ผมก็แค่เป็นห่วงเขา ก็แค่นั้นแหละครับ”
“เธอแน่ใจเหรอ ว่าแค่เป็นห่วง แต่เมื่อกี๊ เธอบอกว่าเธออิจฉาสึนะนี่ ฉันว่ามันคงไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ”
“คือผม...”และในขณะที่ยามาโมโตะกำลังจะพูดต่อ
“เหวอ!!!/เหมียว!!!”ทั้งสึนะและโกคุเทระที่แอบฟังอยู่ไม่นานนัก ต่างล่วงลงมาจากชานบ้าน(เค้าเรียกงี้ป่ะ)พร้อมๆกัน ทำให้ยามาโมโตะอึ้งไป0.59วินาที(เลขสวยๆ)
“ส...สึนะ...(ชิ_หายแล้ว...)”
“อูยยย~เจ็บอ่ะ ก้นช้ำเลย...อ่ะ...เอ่อ...แหะๆ หวัดครับคุณจามาล...ย...ยามาโมโตะ...เอ่อ..คือฉัน...ก็...เมื่อกี๊นายบอกว่าลงมาด้วยได้ ฉันก็เลยลงมาน่ะ ฮะๆ แค่เงียบไปหน่อยน่ะ แหะๆ แหะ...เฮ้อ...(อย่ามองเค้าแบบนั้นดิ น่ากลัวง่ะ)”
“เอ่อ...ขอโทษนะครับคุณจามาล พอดีผมลืมไปว่า มีงานเข้า ขอตัวก่อนนะครับ ฉัน..ไปก่อนนะสึนะ”พูดจบ ยามาโมโตะก็รีบเดินออกไปจากบ้านสึนะ โดยที่ไม่ได้นึกเลยว่า...
“ยามาโมโตะ!!!เดี๋ยวววววว~please waiting for me~ เอ้ย ไม่ใช่ นายลืมโกคุเทระไว้ มาเอากลับไปก่อนนนนนน”สึนะถึงกับพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ(ทั้งๆที่ไม่ค่อยน่าจะเป็นไปได้)แต่มันก็สายเกินไปเนื่องจากยามาโมโตะหายตัวไปภายในพริบตา
สุดท้าย สึนะก็ต้องวิ่งมาราธอนไปยังบ้านของยามาโมโตะเพื่อพาโกคุเทระไปส่ง พลางคิดในหัวไว้ว่า...หากไม่เอาโกคุเทระไปคืน เค้าอาจจะไม่เวอร์จิ้นแย้วก็ได้ ฮือ...
จบตอนสองแล้วจ้า ยังมีต่ออีก อย่าลืมติดตามกันนะ
อิอิ ขอบอก ตอนนั่งปั่นฟังเพลงของอัลบั้มOretachi no JOY!ได้อารมณ์ดีจริงๆ
. .. ... ............ ... .. .
เอาละ มาคุยเกี่ยวกับรีบอร์นep81กันดีกว่า(ใครยังไม่ได้ดูระวังเสียอารมณ์นะคะ)
จากตอนที่แล้ว ที่โกคุบอกว่า จะไม่เป็นธีมเดียวกับยามะ(วันนี้ขอเล่าแบบละเอียดเฉพาะ8059นะเคอะ)
โกคุเลยบุกเดี่ยวสู้กับแกมม่าเป็นคนแรก สู้ไปสู้มา จนโกคุถูกไฟฟ้าจากอาวุธของแกมม่าทำให้ล้มลงไป
ยามะที่ยืนดูอยู่ก็ทำอะไรไม่ได้ โกคุลุกขึ้นสู้ต่อ ซักพัก ยามะก็เข้ามาขวาง
โกคุโวยวายอยู่ ประมาณว่า ฉันจะสู้เอง(รึเปล่านะ)แต่ยามะก็ตวัดดาบไปทำให้โกคุกระเด็นไปเลย
แล้วหลังจากนั้น ยามะก็พูดอธิบาย ประมาณว่า พวกเราต้องสู้ด้วยกัน(รึเปล่าเอ่ย...)
ทำให้โกคุยอมสู้เป็นธีมกับยามะ และมีขณะนึง ที่ยามะไม่ทันระวังพลังของแกมม่า
โกคุเลยวิ่งเข้ามา กระโดดถีบ ยามะเพื่อหลบจากพลังของแกมม่า(พี่แกระโดดแล้วถีบจริงๆค่ะ)
จนกระทั่ง ท้ายตอน ยามะไม่ทันระวัง โดนพลังของแกมม่าเข้าไปเต็มๆ ทำให้ยามะสลบไป...
หมดแล้ว อ่า...แล้วตอนนี้ก็มีเซอร์ไพรส์ตอนท้าย อยากรู้ว่าคืออะไร อย่าลืมไปดูกันแบบเต็มๆนะ
รับรอง ชวนกรี๊ดสุดๆ ใบ้ให้ซักนิด ก็เป็นคนที่จะได้ออกโรงต่อ เป็นคนที่มีสาวกไม่ใช่น้อยเหมือนกัน
จะเป็นใครกันนั้น อย่าลืมดู...(คุยสปอยล์ยาวไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย แหะๆ)
อืม...มีเรื่องอะไรอีกมั้ย...อ้อ! เรื่องHeroic Ageเห็นว่าพึ่งฉายไปเมื่อวานที่ช่อง11
เราเองก็ยังไม่ได้ดูหรอกนะ ก็เลยลองมาเปิดฟังเพลงopดู
น่าเป็นเพลงของAngelaนะ เพราะน้ำเสียงใช่เลย เราชอบเพลงเขาอ่ะ
น้ำเสียงสุดยอด อลังการงานสร้างสุดๆ เพราะโดนมากค่ะ
แล้วก็...อืม...คงจะไม่มีอะไรแล้วละ ค่อยมาคุยกันต่อพรุ่งนี้
พรุ่งจะเอาแฟนอาร์ตมาแปะ มีเรื่องรีบอร์น กะ รูปวาดเล่นสไตล์หนุ่มหูแมว
โปรดติดตามตอนต่อไป...แล้วเจอกันจ้า
- - -ซาโยนาระ- - -
#1 By wanako_chan on 2008-05-07 20:42