Fanfiction KHR 8059 + สนทนาวันหยุด + HBD Hibari-Sama
posted on 29 Apr 2008 17:11 by calmseason in Animeโอ๊ส! สะวีดัดยามค่ำ วันนี้มาแปะฟิคตามสัญญาแล้ว
พึ่งกลับมาจากงานแสดงดนตรีละ ร้อนและเหนื่อยมากๆ
แต่ว่าตอนนี้...ค่อยมาคุยกันต่อที่หลัง แปะฟิคเลยดีกว่า
8059 โกคุเหมียวเหมียวขอเกี่ยวหัวใจนายเบสบอล
8059 Part1 จุดเริ่มต้นแห่งความป่วนกวนโลกา
ณ บ้านของซาวาดะ สึนะโยชิ...ในวันวันหนึ่ง ซึ่งเป็นวันธรรมดาๆ(แต่ก็ไม่ค่อยจะธรรมดาสำหรับบ้านของสึนะซักเท่าไหร่)ที่ในทุกๆชั่วโมง ทุกๆนาที ก็บังเกิดเรื่องขึ้นได้ทุกครา...
“หยุดเดี๋ยวนี้นะแรมโบ้! หยู้ดดดดดดด!!!”เป็นครั้งที่120ได้แล้วละมั่ง ที่สึนะจะต้องมาวิ่งไล่จับแรมโบ้ที่เอาแต่วิ่งเล่นก่อเรื่องได้ตลอด
“ไม่อ่ะ ไม่หยุด คุณแรมโบ้จะเล่น ถล่มบ้านหลังนี้ทิ้งซะเลย หิหิหิ”ว่าแล้ว เด็กน้อยในชุดลายัววนามแรมโบ้(จอมซน)ก็ควักระเบิดออกมาจากหัว แต่ทว่า...
“หยุดเลยนะแก ไอ้เจ้าวัวบ้า!”โกคุเทระได้มาห้ามไว้ก่อน โดยใช้วิธีการถี-บไปยังผนังบ้านซะจนเกิดรอยร้าวต้องใช้สีตรา...ทาแก้รอยร้าว
โครม!!!
“ฮึกๆ...แงงงงงงง้!!! เจ้าหัวปลาหมึกใจร้าย ฮือๆๆ”
และแล้ว แรมโบ้ก็ควักบาซูก้าทศวรรษออกมา
“หยุดน้าาาาาา!!!”
แล้วสึนะก็รีบเข้าไปสะบัดมันออกจากมือของแรมโบ้ ทำให้...
ตูม!!!
“อูยยยยย~ แล้วนี่...ไปโดนใครเข้าเนี่ย เอ๊ะ?...แล้วนั่นมัน...”
“...เหมียว~”
“ร้องเหมียวๆเดี๋ยวก็มา เอ้ย!ไม่เกี่ยว เฮ้ย!!!น...นั่นมัน...ก..โกคุเทระคุง เมื่อกี๊ยังอยู่ ตรงนี้ แต่ตอนนี้ หาย แล้วแมวตัวนั้นมันก็คงจะเป็น...อ้ากกกก!!! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”
“ก็นั่นมันบาซูก้าแปลงร่าง ถ้าไม่เปลี่ยนก็แปลกแล้วละ”
“รีบอร์น!หมายความว่าไง บาซูก้าแปลงร่าง แล้วนี่ โกคุเทระคุง...จะกลับเป็นอย่างเดิมเมื่อไหร่กันละ”
“1อาทิตย์จ้า”
“1อาทิตย์! แล้วจะทำไงดีละเนี่ย แค่นี้บ้านฉันก็วุ่นจะตายอยู่แล้ว แล้วจะให้ไปอยู่...”ยังไม่ทันพูดจบ บุคคลปริศนาที่สึนะกำลังมองหาอยู่ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น
“โย่!สึนะ”
“กับใคร...ยามาโมโตะ!หวัดดี” ‘ใช่แล้ว ให้ไปอยู่กับยามาโมโตะดีกว่า เพราะเขาไม่รู้นี่ ว่านี่คือโกคุเทระคุง เยสสส’
‘ทำไมฉันถึงต้องมาเป็นแมวในเวลาแบบนี้ด้วยนะ รู้สึกลางไม่ค่อยจะดีเลยแหะ’
“เออนี่ ยามาโมโตะ นายช่วยเอาแมวตัวนี้ไปเลี้ยงให้ฉันหน่อยได้มั้ย มันเป็นแมวที่น่าสงสารมากเลยนะ บ้านฉันแค่รีบอร์น แรมโบ้ อี้ผิงก็วุ่นจะตายอยู่แล้ว นายก็เป็นคนดีรักสัตว์ด้วยใช่มั้ยละ งั้นก็ช่วยเลี้ยงให้ฉันหน่อยนะ นะๆ”
“เหมียวๆๆ!”‘ว่าไงนะครับรุ่นที่สิบ ทำไมผมถึงต้องไปอยู่กับเจ้าบ้านี่ด้วย ไม่นะครับรุ่นที่สิบ ม่ายยยยยย’
“เอ๋?เจ้าตัวนี้น่ะเหรอ อ่า...อย่าดิ้นซี่ จะว่าไป ฉันคิดว่า ฉันคงจะเลี้ยงได้ ทำไมมันรู้สึกคุ้นๆจังเลยนะ เหมือนกับ...เคยเจอมางั้นแหละ”
“งั้นเหรอ ดีๆๆ งั้นนายก็เลี้ยงเจ้าตัวนี้เลยก็แล้วกันนะ น้าๆๆ ดูเหมือนวันแมวตัวนี้จะชอบนายซะด้วยสิ เนอะๆ”
“ก็คงจะเป็นอย่างนั้นนะ แล้วนายจะให้ฉันเลี้ยงเจ้าตัวนี้นานแค่ไหนละ”
“1อาทิตย์น่ะ นายเลี้ยงได้อยู่แล้วใช่ม้า งั้นฝากด้วยนะ ขอบใจมากนะยามาโมโตะ”
ปัง!
“เหมียว...”
“อืม...ก็ดีเหมือนกัน อยู่บ้านฉันก็ไม่ค่อยมีอะไรทำมากซักเท่าไหร่ มีแกไว้เป็นเพื่อนเล่นก็ดีเหมือนนะ ฮะๆ อย่าซนก็แล้วกันนะเจ้าเหมียว”
“เหมียว......”
‘ให้ตายสิ ทำไมถึงต้องมาอยู่กับเจ้าบ้านี่ด้วยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นที่สิบเป็นคนขอร้อง ไม่งั้นละก็ ฉันจะข่วนแกให้ตายคามือเลย ฮึ่ย’
ณ บ้านยามาโมโตะ บนห้องนอนของยามาโมโตะ
“งั้นแกนอนตรงนี้ละกันนะ”
“เหมียว~”
‘ห้องเจ้านี่ก็เรียบร้อยดีนิ แต่ยังมันก็ยังเป็นความซวยของฉันอยู่ดี’
และอยู่ดีดี ยามาโมโตะก็อุ้มแมวตัวนั้นขึ้นมา ทำให้เจ้าขนปุยร้องไม่หยุด หรือเรียกโดยรวมแล้ว โกคุเทระทั้งร้อง และดิ้นขาดใจ โดยที่ยามะไม่ได้เอ๊ะใจเลยซักนิด...
“เหมียวๆๆ!”
“...เฮ้อ...ทำไมฉันถึงได้คิดแบบนั้นนะ ทั้งๆที่มันก็คงจะไม่มีทางเป็นจริง หมอนั่นน่ะ รักสึนะจะตายไป แล้วฉันจะไปยุ่งทำไมนะ บ้าชะมัด”
‘นายเป็นอะไรของนายเนี่ย อยู่ดีๆก็ทำหน้าเศร้า บ้าให้มันเหมือนเดิมสิฟะ นายน่ะ’
“...อ่ะ.เอ่อ...ขอโทษทีนะ ว่าแต่ ฉันจะให้แกชื่ออะไรดีละเนี่ย...อืม...ทั้งสีตา สีขนแกก็เป็นสีเทา แล้วแกจะชื่อว่าอะไรดีละ...ดูๆไป แกก็คล้ายๆใครบ้างคน...ชื่ออะไรดีละเนี่ย อ่ะ จะไปไหนน่ะ เฮ้”
“เหมียว”
“นี่แก...เขียนหนังสือเป็นด้วยเหรอ ฉลาดไม่ใช่ย่อยเลยนะ แล้ว...จะเอาชื่อนี้น่ะเหรอ...โกคุ...เทระ...”
‘เห็นว่าฉันเป็นแมวแล้วนึกว่าฉันโง่รึไงฟะ ชิ’
“ก็ได้ ตามใจแกน่ะ งั้นฉันไปเอานมมาให้นะ คิดว่าแกคงจะหิวแล้ว รอแป๊บนะ โกคุเทระ...”
กึก!
...สายตาเมื่อกี๊นี้ แววตาที่หมอนั่นจ้องมองมาที่เราตอนที่เรียกชื่อของเรา ทำไมถึง...
...รอยยิ้มของนาย...มันเหมือนแฝงอะไรเอาไว้ อีกสิ่งหนึ่ง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ความสุข...
...แต่มันเป็น...
...ความเศร้า...
เมื่ออาทิตย์ลับฟ้า พระจันทร์ก็ได้มาเยือนฟากฟ้าอีกครั้ง เมื่อถึงเวลาที่ดึกมากแล้ว และยามาโมโตะกำลังจะเข้านอน
“ฮ้าววว ง่วงชะมัดเลยแหะ นอนดีกว่า”
และก่อนที่จะเข้านอนนั้น ยามาโมโตะได้เดินมาลูบหัวโกคุเทระ โดยที่โกคุเทระเอง ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ว่าอะไรเลย...แม้แต่นิดเดียว...(แปลกจริงๆวุ้ย)
“นอนซะนะ โกคุเทระ”
“...เหมียว...”
กริ๊ก!
และเมื่อแสงไฟในห้องดับลง ความมืดก็เข้ามาเยือน โกคุเทระที่ตอนนี้เป็นแมวและตัวเล็กลง ทำให้ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างใหญ่ขึ้นมาก และดูน่ากลัว ทำให้เขาเกิดอาการกลัวความมืดนิดๆ
‘มืดจังวุ้ย...น่ากลัวอ่ะ...’
“เหมียววว”
“เป็นอะไรไปน่ะโกคุเทระ นอนได้แล้ว”เมื่อยามาโมโตะได้ยินเสียงร้องของโกคุเทระก็ได้แต่บอกให้นอน โดยที่ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ(ว่าพี่แกก็กลัวความมืด- -)
‘ชิ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน’
ฟุบ!
“เอ๋?...นี่แกอยากนอนบนเตียงหรอกเหรอ งั้นก็ได้ แล้วอย่าร้องอีกละ หลับซะนะ...”
“เหมียว...”
และแล้ว ในคืนนั้น โกคุเทระ ก็นอนซุกอยู่ข้างกายของยามาโมโตะทั้งคืนโดยปราศจากความกลัวใดใด รู้สึกปลอดภัย และอบอุ่นที่ได้อยู่กับเขา
...ขออยู่อย่างนี้นานๆ...<<<(เฮ้ย! นี่ฉันคิดอะไรอยู่ฟร้าO0O!!!)
แล้วจะมาลงต่อหน้าจ้า ตอนหน้ายาวกว่านี้หน่อย อย่าลืมติดตามกันนะ
. .. ... ............ ... .. .
มาคุยกันต่อดีกว่า เกี่ยวกับรีบอร์นep80กัน สุดท้ายก็ดูแบบไม่มีSub...เนื้อเรื่องก็มีอยู่ว่า
มีsosจากฮิบาริ โดยมีฮิเบิร์ดเป็นตัวส่งสัญญาณ ซึ่งฮิเบิร์ดได้หายไปยังบริเวณวัดนามิโมริ
ทำให้ทั้งยามะ และโกคุต้องปะทะกับแกมม่า โดยโกคุยังบอกว่า เขาจะไม่สู้ธีมเดียวกับยามะ
ทำให้คราวนี้ โกคุต้องลุยเดี๋ยวก่อน อืม หมดแล้วละ ที่เหลือก็ก็ รอep81...
ต่อด้วย...เรื่องงานแสดงดนตรี เริ่มต้น ไปซ้อมตอน9โมงเช้าที่ศูนย์วัฒนธรรม
แล้วกลับมาบ้านตอน11โมงเพื่อแต่งตัว ตอนแรกๆตั้งแต่ได้เสื้อมา รู้สึกว่า...
มันช่างเหมือนมะขามป้อม กร๊าก แต่พอลองแต่งใหม่อีกทีให้มันครบๆ ก็...ดูดีขึ้นอ่านะ
แล้วก็ออกไปที่ศูนย์วัฒนธรรมอีก เริ่มแสดงกันตอนบ่าย3
ข้าน้อยแสดงเป็นคิวที่เก้า ตอนรอแสดงก็นั่งคุยกับเพื่อนอยู่หลังทางออกเวที
จากแสดงไวโอลินกลายเป็นแสดงตลกคาเฟ่ นั่งหัวเราะกันอยู่ข้างหลัง
สะใจ ตอนซ้อมปกติไม่เคยคุย แต่พอวันนี้ คุยโลด ไม่สนใจใครแล้วค่ะ
น้องเขาคุยมันส์ดี ยังคิดอยู่ เด็กจริงป่าววะเนี่ย สะใจจริง
ใครเดินมาแม่คุณเค้าแซวหมด มีคนหนึ่งเดินมาน้องชมว่าหล่อ ยังหันมา ขอบคุณครับ
หล่อจริงป่าวเนี่ย ไม่ทันเห็น ฮะๆ สนุกดีเหมือนกันแหะงานนี้ ไม่ค่อยตื่นเต้นสักเท่าไหร่
จะว่าไป...มีใครไปงานนี้มั่งอะป่าว...ถ้ามีก็บอกกันด้วยน้า จะแอบแว้บไปหา คุฟุฟุ
สุดท้าย ก็ต้องขอขอบคุณพ่อ แม่ พี่ ป้า ย่า และครูที่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจค่ะ
มาต่อที่ โหมดคลั่ง1827เข้าสิงหลังจากไปเจอะวิดีโอที่ทำเนียนซะจนเหมือนจริงละคะ
จะว่าไป...ดูๆไป คู่นี้...เค้าคิดว่า ก็น่ารักดีนะ หุหุ ทำให้ข้าน้อยผู้นี้เกิดอาการต้องปั่นฟิคในทันใด
เดี๋ยวคราวหน้าจะเอามาลงให้ดูกัน สั้นๆ ไม่มีอะไรมากหรอก ฟิคน่ารักๆ ใสๆ ไร้มลพิษ (จริงเหรอ- -)
ต่อที่เรื่อง vampire knight ep3ยูกิถูกเซโร่กัด ทำให้ยูกิรู้ว่าเซโร่เป็นแวมไพร์
แล้วก็ep4ไอโด้ถูกคานาเมะตบอีกแล้ว เนื่องจากไอโด้พยายามจะทำร้ายยูกิ(ใช่ป่าว หรือดูดเลือด)
สุดท้ายแล้ว ก็ไม่มีอะไรมาก อีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้ว ขอให้ทุกๆคนโชคดีนะ
พรุ่งนี้วันเกิดคุณฮิแล้วละ ต้องฉลองกันหน่อย แล้วเจอกันจ้า
- - -ซาโยนาระ- - -
May 5th 2008
วันเกิดคุณฮิ โน่เลยเอาดอกไม้มาให้ D18ละทีนี้
ณ สตูดิโอถ่ายแบบ คุณฮิเขาถ่ายแบบอยู่ สัปปะรดติดมาได้ไง...
สัปปะรด - แล้วใครลากผมมาละครับ
me/หาที่หลบจากสายตามุคุด่วน
อวยพรให้คุณฮิหน่อย ขอให้หล่อ เท่ห์ โหดแบบนี้ตลอดไปนะจ้ะ ^^
Happy birthday Hibari kyouya
edit @ 5 May 2008 09:30:50 by ~ +[ 8059 ]+ ~ New Season ~
แฮปปี้เบิร์ธเดย์คุณฮิบาริ
ขอสุมหัวต่อหน้าคุณเรื่อยไปๆ
แอบขำคุณมุคุโร่ที่ติดมา
#1 By BloodyRabi on 2008-05-05 20:54