~ +R e B o r N+ ~

โอ๊ส!สะวีดัดยามบ่าย วันนี้ทำไมมันถึงได้ง่วงอย่างเน้!

เมื่อคืนชีวิตทรหดแบบสุดๆ มีซ้อมดนตรีตอนหกโมงถึงทุ่มก็พึ่งรู้

เรียนเสร็จตอนห้าโมงกลับมากินข้าวก็สองสามคำแล้วก็รีบไปต่อ

ตอนซ้อมหัวใจแทบวาย ก็ไม่รู้จักใครเลยซักคน แต่ก็ผ่านไปด้วยดี

 พี่ผู้ชายคนนึงฮามากๆอ่ะ ตอนนั้นครูถามพี่เค้าว่าบวชที่ไหน

เพราะพี่เค้าไปบวชมา พี่เค้าที่ก็กวนสุดๆ แต่ก็ฮา

ตอบเงี้ยะ "ถ้าไม่บวชที่วัดแล้วจะไปบวชที่ร้านอาหารเรอะ"

ก๊ากกกกกกก คิดได้ไงเนี่ยพี่ กวนได้ใจ

มาต่อๆ พอกลับมาก็ อาบน้ำเล่นคอม ข้าวไม่กิน จนเค้านอนกันหมดบ้าน

เรายังไม่นอน หึหึ ทุกที แล้วท้องดันร้องให้เอาข้าวมากินได้แล้ว

แต่ดัน...เจอมารผจญผึ้งน้อย...เมิงมาจากไหนฟร้า! อ้ากกกกกกก!!!

กว่าจะไปตักข้าวมาได้ท้องร้องโครกครากๆไปสองสามที

แล้วตอนกิน นั่น...แม่มาแล้ว ซวยแล้วตู

ตอนแม่เปิดประตูเข้ามา เราก็เงยหน้ามามอง แม่บอกว่า

"ทำไมไม่ใส่ถ้วยใหญ่กว่านี้เดี๋ยวก็หกหรอก"

"ไม่เป็นไร ไม่หกหรอก"แล้วพอจะเอาช้อนเข้าปาก...

"กินเสร็จแล้วล้างด้วยนะ"

"ค่ะๆๆ"ไอช้อนคำนั้นก็ยังไม่ได้เข้าปากซักที พอมาคราวนี้...

"สี่ทุ่มครึ่งนอนได้แล้วนะ"

อ้ากกกกกกกก คุณแม่ขา ขอกินข้าวก่อน ค้างมานานแล้ว

แต่มันก็เลยสี่ทุ่มครึ่งไปจนได้ นั่งดูทีวีเพลิน อุฮิ

อ่า...มาต่อของวันนี้ นั่งปั้นฟิคKHRจนเสร็จละอะเหอะ

ถึงจะดูKHRไปได้แค่50กว่าตอน...(อย่างนี้เรียกแค่เรอะ)

แต่สมองมันดันสั่งให้บ้าคู่8059จนปั้นฟิคออกมาจนได้

ง่ายๆคือ ถ้าบ้าคู่ไหน ฟิคต้องมาทันที เหอๆ

พล่ามมาเยอะพอเข้าใจ ลงเลยดีกว่า อ่านให้รั่วกันไปข้างหนึ่งเลย

Fanfiction KHR Pair : 8059 Gokutera x Yamamoto 

ณ บ้านของสึนะ ในช่วงวันหยุด 

“อ่า...ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับรุ่นที่สิบ แล้วก็...อยู่กับหมอนนี่ระวังหน่อยก็ดีนะครับ”ก่อนที่โกคุเทระจะออกจากห้องของสึนะก็ไม่วายที่จะส่งสายตาพิฆาตมาให้นักเบสบอลคู่กัดของเขา 

“อืมๆ เข้าใจแล้วละ กลับไปพักผ่อนเยอะๆนะโกคุเทระคุง” 

“ครับ”

 “แล้วนายยังไม่กลับเหรอ ยามาโมโตะ” 

“อ...อืม งั้นฉันไปก่อนละกัน นึกขึ้นได้ว่ามีซ้อมเบสบอลน่ะ งั้นฉันไปก่อนนะสึนะ”หลังจากที่โกคุเทระเดินออกไปได้ไม่นานนัก สึนะก็เอ่ยถามยามาโมโตะบ้าง 

“อืม ระวังตัวด้วยละ” 

หน้าบ้านของสึนะ 

“แฮ่ก...แฮ่ก...โธ่เว้ย ทำไมมันต้องมาเป็นตอนนี้ด้วยวะเนี่ย”ยังไม่ทันพ้นบ้านสึนะ โกคุเทระก็เกิดอาการเจ็บหน้าอกขึ้นมาฉับพลัน ทำให้ต้องหยุดเดินในทันที 

“อ้าว โกคุเทระ ทำไมยังไม่กลับละ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้...แล้ว...ทำไมหน้านายซีดอย่างนั้นละ”พอยามาโมโตะเดินออกมาจากบ้านสึนะ ก็พบโกคุเทระยืนพิ่งรั้วบ้านหน้าซีดอยู่ 

“ก...ก็เปล่านิ ช่างฉันเถอะ นายกลับไปได้แล้ว...แฮ่ก...ฮึก!”ดูเหมือนว่า อาการของโกคุเทระจะทรุดหนักลง ยามาโมโตะเห็นดังนั้น จึงอยากจะเข้าไปช่วย แต่ว่า... 

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!”โกคุเทระกลับตวาดไล่ยามาโมโตะ ทำห้เจ้าตัวไม่สามารถทำอะไรได้ จึงได้แต่เดินจากไป ปล่อยให้เขาอยู่เพียงลำพัง 

...ฮึ่ย...ทำไมฉันถึงได้โมโหขนาดนี้นะ... ตุบ! 

“ก...โกคุเทระ!โกคุเทระ!”เดินจากไปได้ไม่ไกลนัก ร่างของโกคุเทระก็ล้มลงกับพื้น ดีที่ศีรษะไม่ได้โดนกระแทกมากนัก ยามาโมโตะจึงรีบอุ้มยามาโมโตะไปที่บ้านของตนเพื่อรักษาเบื้องต้น 

“กลับมาแล้วครับ”

 “กลับมาแล้วเหรอทาเคชิ แล้วนั่น เพื่อนเรารึ”พ่อของยามาโมะโตะจึงกล่าวตอบ และเมื่อเห็นเพื่อนผู้หลับสนิทอยู่บนหลังของเขาจึงได้เอ่ยถามขึ้น 

“ครับ งั้นผมขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับ” 

ณ ห้องของยามาโมโตะ 

...บอกว่าไม่ต้องยุ่ง แต่ร่างกายแบบนี้น่ะ ถ้าไม่ให้ยุ่งมันก็คงจะไม่ได้หรอกนะ... 

พอขึ้นมาถึงห้อง ยาโมโตะจึงวางโกคุเทระลงบนเตียง แล้วนำผ้าชุบน้ำมาวางโปะไว้บนหน้าผากเพื่ออาการจะดีขึ้น ...นายคงจะเกลียดฉันน่าดูเลยสินะ โกคุเทระ แต่ฉัน...ไม่เคยคิดที่จะเกลียดนายเลย... ...เมื่อนายตื่นขึ้น นายคงจะด่าว่าฉันน่าดู แต่ที่ฉันทำไป ฉันจะทำไปเพื่ออะไรละ... ...ถ้าไม่ใช่เพราะนาย แล้วฉันจะทำเพื่อใคร... ...นายจะโกรธฉัน จะเกลียดฉัน ฉันก็ไม่ว่าอะไร ขอแค่ให้นายมีความสุข ฉันก็พอใจแล้ว... ...ถึงนายจะรักสึนะมากกว่าฉัน หรือใครๆ ฉันก็ไม่ว่าอะไร ขอแค่ให้ฉันได้พบหน้านายก็เพียงพอแล้ว...  ...ฉันคงจะไม่หวังอะไรไปมากกว่านี้แล้ว ขอแค่นาย...อยู่กับฉันตลอดไป...ก็พอ... ...นายจะรู้บ้างรึเปล่านะ โกคุเทระ...นายจะเคยหันมามองฉันบ้างไหม... 

“....อื้อ...เจ็บจัง...”หลังจากหลับไปเป็นเวลานานพอสมควร โกคุเทระก็ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับอาการที่ทุเลาลงมากแล้ว “ฟื้นแล้วเหรอโกคุเทระ” 

“เฮ้ย!!!ไอ้ๆๆ..ไอ้นักเบสบอลบ้า นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน” 

“ตื่นมาก็โวยวายเลยนะ เดี๋ยวก็เป็นอีกหรอก ที่นี่น่ะ บ้านฉันเอง ฉันเห็นนายสลบอยู่หน้าบ้านสึนะ ฉันก็เลยช่วยพานายมาพักผ่อนที่บ้านฉันก่อน แล้วเป็นยังไงบ้างละ ดีขึ้นรึยัง” 

....ทำไมละ...ทำไมกัน...ทั้งๆที่ฉัน...ตวาดเขาไปขนาดนั้นแท้ๆ...แต่ทำไมเขาถึงยังช่วยเราละ... 

“ด..ดีขึ้นแล้ว ฉันกลับก่อนละกัน”โกคุเทระก้มหน้าพูดไม่ยอมมองหน้ายามาโมโตะ และในขณะที่กำลังจะลุกออกไปจากห้อง ก็โดนยามาโมโตะรั้งตัวไว้เสียก่อน 

“เดี๋ยวก่อนสิ นายยังไม่ได้กินยาเลยนะ ถ้าเกิดเป็นลมล้มขึ้นมากลางทางแล้วจะทำยังไงละ นอนพักไปซะเถอะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก แล้วนี่มันก็ห้องของฉันด้วย” 

...ห้องของหมอนนี่ แล้วทำไม...ฉันถึงต้องกินยาด้วยละ ทำไมต้องมาเป็นห่วงฉันด้วย... 

“ก็บอกว่าไม่เป็นไรแล้วไง ปล่อยได้แล้ว ฉันจะกลับ บอกว่าให้ปล่อยไงเล่า เฮ้ยยยยย!”ยังไม่ทันที่จะได้ลุกรอบที่สอง โกคุเทระถูกยามาโมโตะดึงข้อมือไว้ ทำให้ร่างของเขาล้มลงบนเตียงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แถมยัง... 

...อะไรกัน...ความรู้สึกแบบนี้... 

   ร่างของโกคุเทระถูกคร่อมด้วยร่างของยามาโมโตะที่ล้มทับไปเมื่อครู่หลังจากที่ดึงไม่ดูสเต็ป ทำให้จมูกของยามาโมโตะชนเข้ากับแก้มใสของโกคุเทระ 

O////////O 

“ทำอะไรของนายน่ะ ลุกไปเซ่!”โกคุเทระพยายามผลักร่างของยามาโมโตะออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเจ้าตัวกลับจับข้อมือของเขาไว้ 

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ ฟังฉันก่อนได้มั้ย โกคุเทระ...” 

“เออๆ ก็ปล่อยฉันก่อนเซ่ แล้วจะไปคุยรู้เรื่องได้ไง ปล่อยแล้วลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ฮึ่ย!”โกคุเทระดิ้นสุดแรงเกิด แต่ก็ยังสู้แรงของยามาโมโตะไม่ได้ 

...คิดจะทำอะไรของเขาเนี่ย ไม่ยอมปล่อยซักกะที... 

“ฉัน...มีเรื่องอยากจะถามนายเรื่องนึง...” “ก็ถามมาสิ...” 

“นายน่ะ...ชอบ...ไม่สิ...นายรักสึนะใช่มั้ย...”คำถามนี้ทำให้ผู้ถูกถามเงียบไปชั่วครู่ สายตาของเขาไม่ยอมจ้องมองมายังยามาโมโตะเลยซักนิด 

“...แล้วนายเอง...นายก็รักรุ่นที่สิบไม่ใช่รึไง แล้วจะมาถามเรื่องนี้กับฉันทำไม ถ้านายต้องการรุ่นที่สิบละก็ นายก็เอาไปสิ แต่ฉันจะไม่ยอมสละตำแหน่งมือขวาของรุ่นที่สิบเป็นอันขาด” 

...ทำไม...ทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บ...เจ็บเพราะอะไร...รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล...

“หึ...เปล่าหรอก...ฉันน่ะ...เห็นสึนะเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น ฉันไม่หวังให้เขาเป็นคนรักหรอก เพียงแต่...”ยามาโมโตะทรุดตัวลงมานั่งข้างๆโกคุเทระ ก่อนจะก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนแฝงอะไรบางอย่างอยู่ 

“...เพียงแต่ฉัน...อยากจะรู้ว่านายน่ะ...รักสึนะมากแค่ไหน ฉันไม่ได้หวังอะไรจากสึนะ แต่ที่ฉันอยากจะรู้...” “...ก็คือนาย...”ร่างบางที่ยังนอนอยู่สะอึกกับคำพูดของฝ่ายตรงในทันที 

...ฉัน...งั้นเหรอ...หมอนี่มันต้องการอะไรกันแน่... 

“ทำไม...นายต้องการอะไรจากฉันอีก...” 

...ปากแข็ง...นายจะรู้บางมั้ยนะ โกคุเทระ...ว่าในตอนนี้...คนคนนี้... 

“ฉันอยากรู้ว่า...ตลอดเวลา...ที่นายอยู่กับฉัน...นายรู้สึกยังไงบ้าง ตลอดเวลา...ที่นายอยู่กับพวกเรา หรือไม่มีพวกเราอยู่ นายเหงามั้ย...” 

“............ฉัน...” 

“ตลอดเวลา นายได้แต่โมโห หลายครั้ง ไม่สิ ทุกวันที่เจอหน้าฉัน นายก็จะอารมณ์เสียตลอด ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าตลอดเวลาที่นายอยู่กับฉันน่ะ มันทำให้นายรู้สึกยังไง...” 

“........ก..ก็.....” “ถ้านายรำคาญฉัน ฉันก็จะพยายามทำตัวไม่ให้นายโมโห หรือรำคาญใจ แต่ว่า...ที่ฉันพูดมาทั้งหมด...ฉันก็แค่อยากจะบอกนายว่า...” 

“...ในโลกนี้น่ะ ไม่ได้มีนายอยู่คนเดียว...ภายในความมืดมนนั้น ยังมีคนคอยที่จะพานายออกมาพบกับแสงสว่าง แค่นั้นละ...นี่ฉันคงจะพูดมากไปสินะ...นายพักผ่อนซะเถอะ หรือถ้านายจะกลับไป..ก็ได้นะ...”หลังจากที่นั่งคุยอยู่กับโกคุเทระมานาน ยามาโมโตะก็ปล่อยให้เขาพักผ่อนแต่...ดูเหมือนว่า...โกคุเทระมีบางอย่างที่จะบอกกับเขาแต่ก็ไม่กล้า...

 “......ย..ยาโมโตะ...คือฉัน......” 

...ยามาโมโตะ...ทำไมมีแค่นาย...ที่กล้าพูดแบบนี้กับฉัน...ทำไมนายถึงได้...เข้าใจฉัน... 

“ยามาโมโตะ....” 

....ฉัน...ชอบนาย... 

“...ฉันขอโทษ...” 

“เอ๋?นายขอโทษฉันทำไม นายไม่ได้ทำอะไรผิดนิ พักซะ เดี๋ยวก็ไม่มีแรงมากัดกับฉันอีกหรอก...” 

“หึ...งั้นเหรอ...จริงสินะ ถ้าไม่ได้กัดกับนายซักวัน คงจะเซ็งแย่ งั้นขอยืมห้องซักวันนะ”โกคุเทระเอ่ยยิ้มๆ พลางหลับตานอนบนเตียงของยามาโมโตะอย่างสบายใจ 

“อือ!ตามสบายสิ” 

...จริงสินะ...ถ้าไม่มีนายให้เล่นด้วยซักวัน... 

...ถ้าไม่มีนายคอยดูแลฉันในตอนนี้... 

...ฉันก็คงจะไม่ได้พบกับแสงสว่างซักที... 

“ขอบใจนะ...ยามาโมโตะ...”

 ...ขอบใจ...ที่นายคอยอยู่เคียงข้างฉัน... 

...ขอบใจ...ที่นายมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ฉัน... 

...นายจะเป็นแสงสว่างให้ฉัน... 

......ตลอดไป......ยามาโมโตะ 

.  .  . . . . . . . . . . . . . . . . . .  .  . 

‘ยามาโมโตะ นายอยู่ไหนน่ะ ยามาโมโตะ ที่นี่ที่ไหนกัน ยามาโมโตะ รุ่นที่สิบ’ 

‘แกไม่มีทางได้พบกันคนที่แกรักหรอก’ 

‘ไม่นะ...ฉันจะต้องไปหาเขา แกเป็นใคร แกจะทำอะไรฉัน...’ 

‘ก็คนที่จะมาเอาชีวิตของแกยังไงละ หึๆ ยอมตายซะดีๆ’ 

‘ไม่...ฉันยังไม่อยากตาย พวกนายอยู่ไหนกัน ช่วยฉันด้วย...’ 

‘เปล่าประโยชน์ ยอมตายทีนี้ซะจะดีกว่า ไม่เจ็บเลยซักนิด หรือแกจะไปปทนทุกทรมาณอยู่บนโลกนั้นกันเล่า’ 

‘ฉันขอตายบนโลกนั้น ดีกว่าตายด้วยน้ำมือโสโครกอย่างแกดีกว่า’ 

‘งั้นเหรอ...หึ...แต่ยังไงซะ...แกก็ไม่รอดหรอก...ตายซะเลย ที่นี่น่ะแหละ หึ’ 

‘ไม่นะ...ไม่...ไม่!!!!!!!!!!!’ 

“ฉันยังไม่อยากตายซักหน่อย!!!...ฮือ...” 

“ก..โกคุเทระ...”หลังจากที่โกคุเทระหลับอยู่ในความฝันอันโหดร้าย เมื่อตื่นมาก็รีบโผเข้ากอดกับบุคคลที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาซีดเผือก พร้อมกับน้ำตาที่ยังไหลอาบแก้มใสไม่หยุดหย่อน 

“....ฮึก...ฉัน...” 

“นายฝันร้ายเหรอ โกคุเทระ...” 

“ย..ยามาโมโตะ ฉัน...ขอโทษทีนะ...ก็งั้นและ...แล้วนายมาทำอะไร”เมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้ว ก็พบว่าคนที่เขากำลังกอดอยู่คือยามาโมโตะที่ในมือมีผ้าชุบน้ำอยู่ 

“ก็ฉันเห็นนายหน้าซีด คิดว่าไข้ขึ้น ก็เลยเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ แล้วนี่...นายร้องไห้ทำไม เพราะฝันงั้นเหรอ...”คนที่ถูกถามก้มหน้างุด ไม่ยอมพูดยอมจา

 “ฉัน...”

.‘แกไม่มีทางได้พบกันคนที่แกรักหรอก’ 

“ฮึก...” “ถ้านายไม่อยากพูดถึงมันก็ไม่เป็นไร มันคงจะไม่ใช่ที่ดีเลยสินะ ถ้านายนอนไม่หลับแล้ว นายจะไปเดินเล่นก็นะ ถ้าหายหน้าซีดแล้วนะ”

 “คือฉัน...ยามาโมโตะ...ถ้าเกิดว่า...นายจะไม่ได้พบคนที่นายรักแล้ว...นายจะเป็นยังไง...” “ฉันน่ะเหรอ...คงจะเหงาแย่...บางทีคงจะคิดว่า...ตายๆไปซะดีกว่าถ้าอยู่คนเดียวทั้งชีวิตโดยที่ไม่ได้รักใครเลย แต่ว่า ตอนนี้ ฉันคงจะไม่คิดอย่างนั้นแล้วละ” 

“ทำไมละ...” 

“นายยังไม่รู้อีกเหรอ ถ้าฉันไม่แคร์นาย ฉันจะดูแลนายทำไม ถ้าฉันไม่ห่วงนาย ฉันคงจะปล่อยให้นายอยู่หน้าสึนะแบบนั้นตลอด แล้วก็ อีกข้อนึง...”

“...ถ้าฉันไม่รักนาย ฉันจะทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไรกันละ จริงมั้ย? โกคุเทระ...”คำพูดของบุคคลผมดำตรงหน้าทำให้บุคคลผมสีเทาที่กำลังนั่งนิ่งหน้าซีดอยู่ ยิ่งตกใจมากขึ้นกว่าเดิม 

...เมื่อกี๊...ยามาโมโตะพูดว่า...รักฉัน...งั้นเหรอ... 

“นาย...พูดว่าอะไรนะ...” 

“ฉันพูดว่า...ฉันรักนาย...ยังไงละ”ร่างสูงกระซิบเบาๆข้างๆหูของร่างบาง ทำให้ฝ่ายตรงข้ามหน้าขึ้นสีเรื่อ แทบจะไม่กล้ามองหน้าเขา    

   แต่ไม่ทันไร หนุ่มนักเบสบอลผมดำก็ใช้มือของเขาช้อนคางของฝ่ายตรงข้ามขึ้นมา ทำให้สายตาของพวกเขาทั้งคู่เสมอกันพอดี จะหลบหน้าก็ไม่ได้ โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หนุ่มผมดำก็ประกบริมฝีปากเข้ากับหนุ่มร่างบางผมเทาในทันที ลิ้นร้อนพัวพันเพื่อดื่มด่ำกับความสุขของกันและกัน ...เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ความรู้สึกที่อบอุ่นแบบนี่... ...ความอ่อนโยน และหอมหวานแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน... 

“หวานจังนะ”ยามาโมโตะว่าพลางใช้นิ้วมือเรียวแตะที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย สีหน้ายิ้มกวนๆของเขาทำอีกฝ่ายหน้าแดงด้วยอารมณ์ที่ทั้งอายและโกรธปนกันไป 

“ไอ้เจ้าบ้า!”โกคุเทระรีบหันหน้าหนียามาโมโตะในทันที แต่ก็ไม่ทันที่จะลุกจากเตียง ก็ถูกนักเบสบอลจอมเจ้าเล่ห์ดึงตัวเข้าไปกอดไว้เสียก่อน 

“ฉันสัญญา ว่าฉันจะอยู่กับนายตลอดไป โกคุเทระ”ยามาโมโตะว่าพลางกอดบุคคลอันเป็นที่รักในอ้อมแขนไว้อย่างอบอุ่น ใบหน้าของเขาซุกลงบริเวณซอกคอระหงค์ ได้กลิ่นหอมเย้ายวนจากแชมพูที่ใช้สระเส้นผมสีเทาพลิ้ว จมูกของเขาฝังลงไปในเส้นผมเพื่อสูดดมกลิ่นอันหอมหวานนั้น โดยที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวนั้นกำลังหน้าแดงอย่างสุดฤทธิ์ และพยายามให้หัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นส่ำเป็นปกติเสียที

 “...อืม...นายสัญญาแล้ว ก็อย่าลืมซะละ ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล” 

...ในที่สุด...นายก็รู้จนได้ ว่าฉันเอง ก็รักนายเหมือนกัน... 

...นายคือแสงที่นำทางในชีวิตของฉันตลอดไป... 

...ยามาโมโตะ ทาเคชิ...

เอาละ ก่อนไป แปะรูปหน่อย เอาไว้ดูเป็นกำลังใจ(เรื่อง...)

รู้สึกจะเป็น...ฮิบะกับเบล...นะ

จำไม่ได้วาเซฟมาจากไหน และคิดอยู่ว่า คู่นี้มันมีด้วยเหรอ...

อีกรูป รูปนี้โกคุน่ารักมาก อรั๊ง

อ้ากกกกกกก แก้มแดง แล้วกระต่ายข้างๆนั่นมันอะไร...

เอาละๆ ไปและ ได้ไปข้างนอกซะที วันนี้ต้องไปส่งพ่อที่สนามบินด้วย

เดี๋ยวจะเก็บบรรยากาศมาให้ดูกันนะ

- - -ซาโยนาระ- - -